Szymon Mayblum

Szymon Józef Mayblum (ur. 28 czerwca 1895 w Brzeżanach, zm. 29 września 1939 w Mielnikach) – major żandarmerii Wojska Polskiego.

Szymon Mayblum
major żandarmerii major żandarmerii
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1895
Brzeżany
Data i miejsce śmierci 29 września 1939
Mielniki
Przebieg służby
Lata służby do 1939
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki Dywizjon Żandarmerii KOP
Stanowiska zastępca dowódcy dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Szymon Józef Mayblum urodził się 28 czerwca 1895, w Brzeżanach, w rodzinie Maurycego i Augusty z Oczeretów. W czasie I wojny światowej walczył jako ułan w szeregach 2 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 1918 roku służył w Żandarmerii Polowej. Następnie był zatrudniony w Wojsku Polskim, w charakterze urzędnika wojskowego XI rangi. W grudniu 1923 został przeniesiony z 1 dywizjonu żandarmerii do Powiatowej Komendy Uzupełnień Inowrocław na stanowisko oficera ewidencyjnego Inowrocław[1]. W lutym 1924 został odkomenderowany do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[2]. Z dniem 1 marca 1924 Prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920 i 12. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział kancelaryjny[3][4]. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko referenta inwalidzkiego w PKU Warszawa Miasto III[5]. W lutym 1925 roku został przeniesiony z korpusu oficerów administracji do korpusu oficerów żandarmerii, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920 roku i 1,8 lokatą, z równoczesnym wcieleniem do 1 dywizjonu żandarmerii i przydzieleniem do Wydziału Żandarmerii Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta[6]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[7]. W czerwcu tego roku został przeniesiony do utworzonego Dowództwa Żandarmerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Z dniem 4 października 1927 roku został przeniesiony służbowo na pięciomiesięczny kurs aplikacyjny oficerów młodszych w Dywizjonie Szkolnym Żandarmerii w Grudziądzu, z równoczesnym zwolnieniem z zajmowanego stanowiska na czas pobytu na kursie[8]. W 1928 roku, po ukończeniu kursu, kontynuował służbę w Dowództwie Żandarmerii MSWojsk.[9], a cztery lata później w 1 dywizjonie żandarmerii w Warszawie[10]. W grudniu 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie z Dowództwa Żandarmerii MSWojsk. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu żandarmerii KOP w Warszawie[11]. Na tym stanowisku pełnił służbę do września 1939 roku[12]. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[13].

W czasie kampanii wrześniowej dowodził batalionem sztabowym Grupy KOP. 18 września z polecenia dowódcy Grupy KOP, gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna przeprowadzić miał „szybkie dochodzenia i ukarać winnych” mieszkańców miejscowości Bereźno (Bereźce), położonej na trasie Dawidgródek-Stolin, którzy wystawili bramę powitalną dla Armii Czerwonej. W nocy z 28 na 29 września 1939, w lesie na wschód od wsi Mielniki, po krótkiej walce z Sowietami został przez nich rozstrzelany.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 23 grudnia 1923 roku, s. 745.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 12 lutego 1924 roku, s. 62.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 27 marca 1924 roku, s. 153.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1284.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 12 kwietnia 1924 roku, s. 211.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 28 lutego 1925 roku, s. 99.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 124.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 324.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 672, 676.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 289, 791.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 277.
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 282.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 72.
  14. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 16 sierpnia 1932 roku, s. 363.
  16. M.P. z 1938 r. nr 160, poz. 290.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 289.
  18. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 672.

BibliografiaEdytuj

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Wiktor Krzysztof Cygan, Zbrodnie sowieckie na jeńcach wojennych we wrześniu - październiku 1939 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (141), Warszawa 1992, s. 126.
  • Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2​, s. 391.
  • Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07659-6​, s. 212.
  • Wilhelm Orlik-Rückemann, Ze sprawozdania dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza o działalności podczas wojny W: Wrzesień 1939 w relacjach i wspomnieniach, wybór i oprac. Mieczysław Cieplewicz, Eugeniusz Kozłowski, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07709-6​, s. 748.
  • Wanda Roman, Żandarmi polscy zamordowani na Wschodzie. Wrzesień 1939 - maj 1940, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (157), Warszawa 1996, ISSN 0043-7182, s. 343.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.