Otwórz menu główne

Tadeusz Bętkowski

polski chirurg
Ten artykuł dotyczy polskiego chirurga, oficera wojskowego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Tadeusz Józef Bętkowski ps. „Tata” (ur. 28 października 1889 w Złotym Potoku, zm. 10 kwietnia[1] 1966 w Warszawie) – lekarz chirurg, podpułkownik Wojska Polskiego.

Tadeusz Józef Bętkowski
Tata
podpułkownik lekarz podpułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 28 października 1889
Potok Złoty
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 1966
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby przed 1918 - 1962
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
AK DYSK.png Armia Krajowa
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 7 Szpital Okręgowy
Komenda Główna Armii Krajowej
Oddział Chirurgiczny Szpitala Ministerstwa Obrony Narodowej
Wojskowa Akademia Medyczna
Główne wojny i bitwy I wojna światowa II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego (1907–1913), następnie pracował w Klinice Chirurgicznej we Lwowie pod kierownictwem Ludwika Rydygiera. Służył w armii austriackiej w czasie I wojny światowej. W marcu 1915 uzyskał stopień doktora medycyny (na Uniwersytecie Karola w Pradze). W niepodległej Polsce wstąpił do Wojska Polskiego, kierował oddziałami chirurgicznymi kilku szpitali wojskowych, m.in. w Krakowie i Rzeszowie oraz 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem stycznia 1931 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy[2][3].

Po kampanii wrześniowej kilka miesięcy przebywał w niewoli. W marcu 1940 znalazł się w Warszawie, gdzie był naczelnym chirurgiem w Szpitalu Ujazdowskim. Uczestniczył również w tajnym nauczaniu. W czasie powstania warszawskiego kierował Służbą Zdrowia Komendy Głównej Armii Krajowej.

Po wojnie kierował Oddziałem Chirurgicznym Szpitala PCK w Toruniu. W marcu 1946 roku powołany został do służby czynnej w ludowym Wojsku Polskim na stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgicznego I Szpitala Okręgowego w Warszawie. W następnym roku został kierownikiem Oddziału Chirurgicznego Szpitala Ministerstwa Obrony Narodowej. Od 1958 był związany z Wojskową Akademią Medyczną. W listopadzie 1962 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Ogłosił około 20 prac naukowych, m.in. Chirurgia ćwiczeń fizycznych i sportu.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. B14, rząd 1, grób 20).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj