Otwórz menu główne

Tadeusz Bazydło (ur. 31 marca 1942 w Szablakach) – generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Od września 1962 podchorąży Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu. Od 1965 podporucznik i dowódca szkolnego plutonu czołgów w 11 Pułku Czołgów w Giżycku; w 1975 został szefem sztabu i zastępcą dowódcy, a w 1977 dowódcą tego pułku. Od 1968 porucznik, od 1972 kapitan, 1972-1975 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Od 1977 major. Od 13 grudnia 1977 do sierpnia 1980 dowódca 11 Pułku Czołgów[1]. Od 1980 szef sztabu i zastępca dowódcy 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie, od jesieni 1980 w stopniu podpułkownika. W latach 1982-1984 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po których został pułkownikiem. Później był ostatnim dowódcą 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej w Opolu (1985-1989) oraz dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego (1992-2000[2]). Jesienią 1988 gen. Wojciech Jaruzelski mianował go generałem brygady, a jesienią 1992 prezydent RP Lech Wałęsa nadał mu stopień generała dywizji. W 1990 zainicjował kontakty WP z oficerami Bundeswehry. Współpracował z korpusami wojsk Niemiec, Danii, Norwegii i dowództwem wojsk obwodu kalinigradzkiego. W 2000 roku poprosił ministra obrony narodowej Bronisława Komorowskiego o przeniesienie w stan spoczynku[3].

W 2000 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]. Wcześniej, w 1986, otrzymał Krzyż Kawalerski tego Orderu. Inne odznaczenia to m.in.: Złoty Krzyż Zasługi (1978), Srebrny i Złoty (1979) Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju (1982), Złoty Krzyż Bundeswehry (Niemcy, 1999).

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I:A-H, Toruń 2010, s. 118-119.

PrzypisyEdytuj