Otwórz menu główne

Tadeusz Stefan Byliński (ur. 13 października 1891, zm. 7 lipca 1944) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Tadeusz Byliński
Ilustracja
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data urodzenia 13 października 1891
Data śmierci 7 lipca 1944
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 2 Pułk Ułanów Grochowskich
16 Pułk Ułanów Wielkopolskich
RIK Brześć
Stanowiska kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
[ II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 13 października 1891. Uczestniczył w I wojnie światowej[1]. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu rotmistrza kawalerii w szeregach 2 pułku ułanów Grochowskich, a za swoje czynny wojenne otrzymał order Virtuti Militari. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 109. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był nadal 2 puł w Suwałkach[2]. W 1923 był komendantem kadry szwadronu zapasowego, a w 1924 kwatermistrzem pułku[3][4]). 12 kwietnia 1927 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 16. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. W 1927 został przeniesiony do 16 pułku ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. 22 marca 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy pułku[8][9]. 23 marca 1932 został przeniesiony na stanowisko Rejonowego Inspektora Koni w Brześciu[10][11]. Z dniem 28 lutego 1934 został przeniesiony z dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX w stan spoczynku z równoczesnym przydziałem ewidencyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX[12].

Podczas II wojny światowej i trwającej okupacji niemieckiej był jednym organizatorów Armii Krajowej w Wyszkowie, która podporządkowana była komendantowi Obwodu Radzymin AK[13]. Był członkiem delegatury Rady Głównej Opiekuńczej w Wyszkowie[13]. Uczestniczył w szkoleniu późniejszych uczestników powstania warszawskiego[14].

Został rozstrzelany 7 lipca 1944 przez Niemców pod Białymbłotem (obecna gmina Brańszczyk)[13]. Został pochowany na cmentarzu na Nadgórzu w Wyszkowie[13][15]. Jego żoną była Romana, z którą miał syna Józefa[13].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Otrzymał medal za udział w I WŚ
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 158.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 545, 600.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 603, 678.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 118.
  6. Dmochowski 1934 ↓, s. 69.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 305, 338.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 102.
  9. Dmochowski 1934 ↓, s. 73.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 237.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 141, 528.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 186.
  13. a b c d e Tadeusz Stefan Byliński. turystyka.wyszkow.pl. [dostęp 2016-11-01].
  14. W hołdzie niezłomnej odwagi powstańców. wyszkow.pl, 2014-08-04. [dostęp 2016-11-01].
  15. Łukasz Abramczyk: Miejsca pamięci Wyszków – Zabrodzie – Somianka. wyszkow24.pl, 2015-11-13. [dostęp 2016-11-01].

BibliografiaEdytuj