Tadeusz Czerwiński (wojskowy)

polski pilot myśliwski
Ten artykuł dotyczy pilota. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Tadeusz Czerwiński (ur. 17 lutego 1910 w Gronowcu, zm. 22 sierpnia 1942 w Saint-Omer) – polski pilot, kapitan Wojska Polskiego i major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych.

Tadeusz Czerwiński
4 zwycięstwa
kapitan pilot kapitan pilot
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1910
Gronowiec, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 1942
Saint-Omer, Francja
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svg Armée de l’air
RAF roundel.svg RAF
Jednostki I/145 Dywizjon Myśliwski,
Dywizjon 306
Stanowiska dowódca eskadry
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Bitwa o Anglię
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie)Medal Lotniczy

ŻyciorysEdytuj

W 1936 ukończył Kurs Wyższego Pilotażu w Grudziądzu. Do wybuchu II wojny światowej był instruktorem w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą jednego z kluczy myśliwskich sformowanych z pilotów Eskadry Ćwiczebnej Pilotażu. Walczył w rejonie Dęblina. Po zakończeniu działań wojennych w Polsce, przez Rumunię, przedostał się do Francji[1].

W kampanii francuskiej 1940 walczył w składzie I/145 dywizjonu myśliwskiego „Warszawskiego”[1]. 8 czerwca zestrzelił dwa myśliwce Bf-110.

Ewakuowany do Wielkiej Brytanii 23 lipca 1940 wszedł w skład 302 dywizjonu myśliwskiego „Poznańskiego”, w którym 15 września 1940 został dowódcą eskadry B[2]. Walczył w bitwie o Anglię. 2 lutego 1941 został odznaczony Krzyżem Walecznych po raz drugi. 3 maja 1941 został instruktorem w 55 OTU w Osworth, a od listopada 1941 – instruktorem w 58 OTU w Grangemouth.

8 stycznia 1942 został przeniesiony do 306 dywizjonu myśliwskiego na stanowisko dowódcy eskadry A. 15 kwietnia 1942 został dowódcą tego dywizjonu[3]. 26 kwietnia zaliczono mu zestrzelenie samolotu FW-190.

Zginął 22 sierpnia 1942 zestrzelony przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą podczas lotu bojowego na operację „rhubarb” w rejonie Saint-Omer (północna Francja)[1]. Pośmiertnie został odznaczony trzecim Krzyżem Walecznych. Pochowany na cmentarzu w Souvenir-Longuennes we Francji (grób 16, rząd A, działka 8)[4].

Zwycięskie walki powietrzneEdytuj

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 56. pozycji z czterema pewnymi zestrzeleniami samolotów Luftwaffe:

  • dwukrotnie Bf-110 – 8 czerwca 1940[5]
  • Do-17 – 15 września 1940
  • FW-190 – 26 kwietnia 1942

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Krzystek 2012 ↓, s. 144.
  2. Król 1990 ↓, s. 111.
  3. Król 1990 ↓, s. 204.
  4. TADEUSZ CZERWIŃSKI (pol.). niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2020-01-23].
  5. książka The Lost Hopes
  6. Czerwiński Tadeusz. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-02-20].

BibliografiaEdytuj

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5. s. 237.
  • Wacław Król: Myśliwcy. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1980, s. 284-308. ISBN 83-11-06396-6.
  • Wacław Król: Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990. ISBN 83-11-07695-2. OCLC 834110269.
  • Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.
  • niebieskaeskadra.pl (ang.). [dostęp 17 października 2014].