Otwórz menu główne

Tadeusz Hankiewicz (ur. 15 października 1918 w Jekaterynosławiu, zm. 24 grudnia 1995 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, dyplomata, działacz partyjny i społeczny.

Tadeusz Hankiewicz
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 15 października 1918
Jekaterynosław
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 1995
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943-1979
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca dywizji,
attaché wojskowy w Pekinie,
Belgradzie
Główne wojny i bitwy bitwa pod Lenino
operacja berlińska
Późniejsza praca radca ambasady i minister pełnomocny w Tiranie
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Bitwy pod Lenino 40 years of victory rib.png

ŻyciorysEdytuj

W latach 1941-1943 służył w Armii Czerwonej, a od 1943 roku w 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Walczył w bitwie pod Lenino, a następnie przeszedł szlak bojowy do Berlina. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w wojsku.

W 1951 ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego. W następnych latach był między innymi dowódcą 6 Dywizji Piechoty w Krakowie, attaché wojskowym Ambasady PRL w Pekinie (1957-1960), szefem Wydziału Wojskowych Spraw Zagranicznych Sztabu Generalnego WP, attaché wojskowym Ambasady PRL w Belgradzie (1965-1969) oraz dyrektorem Biura w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1969-1979). W 1979 przeszedł w stan spoczynku. W latach 1979-1983 był chargé d’affaires, radcą ambasady i ministrem pełnomocnym Ambasady Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w Albanii.

Członek PPR (1945-1948) i PZPR (od 1948). W latach 1956-1957 był członkiem Egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie.

Był wiceprezesem Rady Krajowej Kombatantów WP. Odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Bitwy pod Lenino, Medalem 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (ZSRR) oraz wieloma innymi odznaczeniami polskimi i radzieckimi.

BibliografiaEdytuj

  • S. Bratkowski, Październik 1956. Pierwszy wyłom w systemie. Bunt, młodość i rozsądek, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 1996, str. 1
  • J. Foitzik, Entstalinisierungskrise in Ostmitteleuropa 1953 - 1956, F. Schöningh, 2001, str. 198
  • Gdy do stolicy powracało życie. Relację płk. dypl. Tadeusza Hankiewicza zanotował Jacek Wegner /w/ Za Wolność i Lud, nr 3, 17 stycznia 1976 r., str. 11
  • J. Kuropieska, Od października do marca, BGW, Warszawa 1992, ​ISBN 83-7066-217-X​, str. 28
  • Rocznik polityczny i gospodarczy, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1980, str. 662
  • K. Szczepanik, A. Herman-Łukasik, B. Janicka, Archiwum Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Stosunki dyplomatyczne Polski: Europa 1918-2006, Wydawnictwo Askon, 2007, str. 13
  • J. Stroynowski, ed., Who is who in the Socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia, 1989, tom I, str. 405
  • Who's who in Poland, Polska Agencja Interpress, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1982, str. 250
  • Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (156) z 1996.
  • Za Wolność i Lud, nr 21 (1985), 25 maja 1985, str. 5