Otwórz menu główne

Tadeusz Iwiński (ur. 28 października 1944 w Piastowie) – polski polityk, politolog, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki i działacz partyjny, poliglota, poseł na Sejm I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji.

Tadeusz Iwiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 października 1944
Piastów
Zawód, zajęcie polityk, politolog, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Politechnika Warszawska
Stanowisko poseł na Sejm I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji (1991–2015)
Partia Sojusz Lewicy Demokratycznej
Odznaczenia
Order Krzyża Ziemi Maryjnej II klasy (Estonia)

ŻyciorysEdytuj

Syn Bolesława i Zofii Iwińskich. W 1968 został magistrem inżynierem chemii, kończąc studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. W 1973 uzyskał stopień doktora nauk politycznych na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR przyznała mu stopień doktora habilitowanego w zakresie nauk politycznych. W 1989 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. W 1969 został pracownikiem Zakładów Jedwabiu Naturalnego w Milanówku. Od 1972 do 1973 pracował na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1973 do 1990 był wykładowcą w WSNS przy KC PZPR (funkcjonującej następnie pod nazwą Akademia Nauk Społecznych). Od 1984 do 1986 był na tej uczelni kierownikiem zakładu partii świata kapitalistycznego, a od 1989 do 1990 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Nauk Politycznych ANS. Od 1992 pracuje w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Stypendysta Fulbrighta na Uniwersytecie Harvarda (1977–1978) i IREX-u na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley (1988). W 1976, 1979, 1983 i 1987 otrzymywał Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Od 1967 do 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Następnie działał w SdRP (był jednym z założycieli tej partii), w 1999 zasiadł we władzach Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

W 1991, 1993, 1997, 2001 i 2005 uzyskiwał mandat poselski z ramienia SLD. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz szósty został wybrany posłem, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 18 408 głosów w okręgu olsztyńskim. W kwietniu 2008 zasiadł w klubie Lewica (we wrześniu 2010 przemianowanym na klub SLD). W wyborach w 2011 ponownie z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 11 205 głosów[1].

W 1991 wszedł w skład delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Strasburgu. W 1994 był przewodniczącym delegacji ZPRE wysłanej do Rwandy po mającym tam miejsce ludobójstwie[2]. W latach 1994–1998 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego ZPRE, ponownie objął ją w 2003. Od 2003 do 2004 był obserwatorem w Parlamencie Europejskim, a od maja do lipca 2004 polskim deputowanym do PE. W latach 2001–2004 sprawował funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządach Leszka Millera i Marka Belki. Bez powodzenia kandydował z listy KKW SLD-UP w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009[3] i w 2014[4] w okręgu wyborczym Olsztyn. W wyniku wyborów w 2015 po 24 latach znalazł się poza krajowym parlamentem. W wyborach samorządowych w 2018 bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego sejmiku warmińsko-mazurskiego[5].

Deklaruje znajomość ponad 10 języków obcych, m.in. portugalskiego, hiszpańskiego, włoskiego, niemieckiego, angielskiego, francuskiego, rumuńskiego, arabskiego, japońskiego, rosyjskiego, esperanta i łaciny. Laureat nagrody Osobowość Roku Warmii i Mazur 2001.

OdznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

  • FRELIMO /Frente de Libertaçâo de Moçambique/ (1971)
  • Problemy polityczno-gospodarcze Makau po drugiej wojnie światowej (1972)
  • Antyimperialistyczna strategia umacniania niezależności politycznej Indii (1974)
  • Kompradorskie reżimy polityczne Ameryki Łacińskiej na przykładzie Paragwaju (1974)
  • System władzy politycznej w imperium kolonialnym na przykładzie dominium brytyjskiego (1974)
  • Portugalia na zakręcie historii (1975)
  • Współczesne fronty narodowowyzwoleńcze w Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej (1975)
  • Strategie polityczne współczesnego kapitalizmu – współautorstwo (1977)
  • Instytucje polityczne współczesnego kapitalizmu – współautorstwo (1978)
  • Organizacje narodowowyzwoleńcze w Angoli (1979)
  • Współczesny neokolonializm (wyd. 1 – 1979, wyd. 2 – 1986)
  • Ruch rewolucyjny w Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej: problemy rozwoju i strategii w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych (1982)
  • Lewica iberyjska – współautorstwo (1982)
  • Instytucje polityczne współczesnego kapitalizmu (1987)
  • Geneza, źródła i rola antykomunistycznej krucjaty w strategii i taktyce amerykańskiego imperializmu materiał pomocniczy na zebrania ideologiczne POP [podstawowych organizacji partyjnych] (1983)
  • Współczesny antykomunizm (1984)
  • Neokolonializm (materiały z sympozjum) – redaktor (1985)
  • Burżuazyjne i emigracyjne próby deprecjacji roli i polityki PZPR (1980–1985) – redaktor (1986)
  • Podstawowe problemy współczesnego świata (1986)
  • Elementy wiedzy o społeczeństwie socjalistycznym – współautorstwo (1987)

PrzypisyEdytuj

  1. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
  2. Tadeusz Iwiński: Ludobójstwo w Rwandzie. Osobiste wspomnienia i nowy polski film. „Przegląd Dziennikarski”, 22 października 2017. [dostęp 2017-02-18].
  3. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2015-06-04].
  4. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pe2014.pkw.gov.pl. [dostęp 2015-06-04].
  5. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2018-10-26].
  6. Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121 (est.). riigiteataja.ee. [dostęp 2015-06-04].

BibliografiaEdytuj