Tadeusz Jaworski (1910–1968)

polski wojskowy, cichociemny „Bławat”

Tadeusz Stanisław Jaworski pseud.: „Bławat”, „Piskorz” (ur. 12 września 1910 w Przemyślu, zm. 17 listopada 1968 w Londynie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, cichociemny.

Tadeusz Stanisław Jaworski
Bławat, Piskorz
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 września 1910
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 17 listopada 1968
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 3 Dywizja Piechoty (PSZ),
batalion „Iwo”,
pluton szturmowy na odcinku taktycznym „Bogumił”,
batalion „Odwet II”
Zgrupowania „Golski”
Stanowiska oficer kompanii dyspozycyjnej,
dowódca plutonu szturmowego,
dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Stanisława i Marii z domu Błaszczyk. W 1931 roku zdał maturę ukończywszy Państwowe Gimnazjum w Sandomierzu. W latach 1931–1932 uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie albo Ostrowi Mazowieckiej. Później pracował jako urzędnik w Zakładach Górniczych w Starachowicach. Mieszkał w Warszawie.

We wrześniu 1939 roku służył w Delegaturze Sztabu Głównego przy DOKP Warszawa. W okresie od 28 września 1939 roku do stycznia 1940 roku był internowany w ZSRR. Udało mu się uciec i 21 stycznia 1940 roku przekroczył granicę polsko-węgierską. W lutym 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie służył w 8 pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty. Po czerwcu 1940 roku przebywał w obozie pracy w nieokupowanej Francji. Po ucieczce z obozu 25 lutego 1943 roku przekroczył granicę francusko-hiszpańską i w marcu 1943 roku znalazł się w Wielkiej Brytanii. Odbył staż w oddziałach brytyjskich.

Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 23 września 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 4 na 5 maja 1944 roku w ramach operacji, którą dowodził kpt. nawig. Edward Bohdanowicz.

Po wybuchu powstania warszawskiego walczył w Śródmieściu Południowym jako oficer 2. kompanii batalionu „Iwo” (do 26 sierpnia), jako oficer kompanii dyspozycyjnej, do 2 września jako dowódca plutonu szturmowego na odcinku taktycznym „Bogumił”. 2 września był dwukrotnie ranny. Od 15 września walczył jako dowódca 3. kompanii batalionu „Odwet II” Zgrupowania „Golski”.

Po kapitulacji powstania dostał się do niewoli niemieckiej. 11 maja 1945 roku znalazł się w Wielkiej Brytanii, gdzie się osiedlił.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj