Tadeusz Jedynak (związkowiec)

działacz "Solidarności"

Tadeusz Janusz Jedynak (ur. 16 kwietnia 1949 w Niesadnej, zm. 31 maja 2017 w Sosnowcu[1][2]) – polski polityk, działacz związkowy, opozycjonista w okresie PRL, poseł na Sejm I i II kadencji.

Tadeusz Jedynak
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1949
Niesadna
Data i miejsce śmierci 31 maja 2017
Sosnowiec
Poseł II kadencji Sejmu
Okres od 19 września 1993
do 20 października 1997
Przynależność polityczna Unia Pracy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

ŻyciorysEdytuj

Syn Tadeusza i Stefanii[1]. Ukończył w 1970 Technikum Budowlane w Płocku. W latach 1972–1981 pracował w Kopalni Węgla Kamiennego „Manifest Lipcowy” w Jastrzębiu-Zdroju. W 1980 był wiceprzewodniczącym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i jednym z liderów śląskiej „Solidarności”. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 23 grudnia 1982. Po zwolnieniu działał w podziemiu, pełnił funkcję przewodniczącego regionu śląsko-dąbrowskiego i członka Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej związku. W czerwcu 1985 został aresztowany, zwolniono go we wrześniu 1986 na mocy amnestii. Podjął pracę w przedsiębiorstwie budowlanym w Żorach.

Sprawował mandat posła I kadencji z listy NSZZ „Solidarność” i II kadencji z listy Unii Pracy (zasiadał w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych). Od 1998 pracował w różnych spółkach, od 2003 prowadził wraz z żoną działalność gospodarczą.

W wyborach parlamentarnych w 2001 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia KWW Od Raciborza do Mikołowa, a w przedterminowych wyborach w 2007 do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu rybnickim. W wyborach parlamentarnych w 2011 ponownie bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora, tym razem kandydując z ramienia PSL i zajmując 7. miejsce wśród ośmiu kandydatów[3].

Pochowany na cmentarzu parafialnym w Żorach[4].

OdznaczeniaEdytuj

W 1988 został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2006 otrzymał Krzyż Komandorski tego orderu[5]. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[6].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tadeusz Jedynak. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2021-02-10].
  2. Tadeusz Jedynak nie żyje. nettg.pl, 31 maja 2017. [dostęp 2017-05-31].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-11].
  4. Pogrzeb śp. Tadeusza Jedynaka. ipn.gov.pl, 3 czerwca 2017. [dostęp 2021-04-21].
  5. M.P. z 2006 r. nr 80, poz. 807
  6. M.P. z 2016 r. poz. 127

BibliografiaEdytuj