Tadeusz Karlewicz (ur. 14 marca 1893 w Poznaniu, zm. 19 kwietnia 1966 w Poznaniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Tadeusz Karlewicz
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1893
Poznań
Data śmierci 19 kwietnia 1966
Przebieg służby
Lata służby do 1929
Siły zbrojne Armia Wielkopolska
Wojsko Polskie
Jednostki 84 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Wielkopolski Krzyż Powstańczy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 14 marca 1893 roku w Poznaniu, w rodzinie Antoniego i Anny. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim z bronią w ręku. Od 9 stycznia 1919 roku jako dowódca plutonu pełnił służbę wartowniczą na lotnisku Ławica. Od 11 stycznia uczestniczył w walkach od Szubinem i Rynarzewem. Jako dowódca kompanii zdobył jeden samolot i pod Rynarzewem pociąg pancerny. Od 7 lutego 1919 roku służył w batalionie wągrowieckim, który później został I batalionem 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich[1].

W 1920 roku został przeniesiony do 101 Rezerwowego Pułku Piechoty, który później został przemianowany na 3 Pułk Syberyjski, a w 1921 roku na 84 Pułk Piechoty. Jako dowódca 2. kompanii karabinów maszynowych brał udział w wojnie z bolszewikami[2].

Po zakończeniu wojny kontynuował zawodową służbę wojskową w 84 Pułku Piechoty w Pińsku[3][4][5][6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 589. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 186. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W lipcu 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kałusz w celu odbycia praktyki poborowej[9], lecz w następnym miesiącu został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI[10][11], a z dniem 31 grudnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku[12]. Po zakończeniu służby wojskowej wrócił do rodzinnego miasta. 1 grudnia 1939 roku został osadzony w obozie przesiedleńczym w Poznaniu, a następnie wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa[13].

Zmarł 19 kwietnia 1966 roku. Został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu[14].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Lista odznaczonych WKP ↓.
  2. Wilczyński 1930 ↓, s. 8.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 217, 681.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367, 426.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 319, 369.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 98, 208.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 81.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 739.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 255.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 313.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 10 grudnia 1929 roku, s. 355.
  13. Straty ↓.
  14. Tadeusz Karlewicz. Powstaniec Wielkopolski 1918-1919. BillionGraves Holdings. [dostęp 2019-07-23]..
  15. M.P. z 1938 r. nr 140, poz. 245.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 98.

BibliografiaEdytuj