Tadeusz Konecki

Oficer Wojska Polskiego

Tadeusz Konecki (ur. 1926) – pułkownik Wojska Polskiego z tytułem doktora, historyk wojskowości.

Tadeusz Konecki
pułkownik pułkownik
Data urodzenia 1926
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Wojskowy Instytut Historyczny

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1926[1]. Został oficerem ludowego Wojska Polskiego[1]. Od 1970 do 1988 pracował w Wojskowym Instytucie Historycznym[1]. Autor publikacji historycznym o charakterze naukowym i popularnym, także w ramach serii wydawniczych Historyczne Bitwy, Miniatury Morskie, Żółty Tygrys.

Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 decyzją Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego jako pełnomocnik Komitetu Obrony Kraju objął funkcję komisarza wojskowego w Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan” w Sanoku[2][3]. W tym czasie był też komisarzem w Sanockich Zakładach Przemysłu Gumowego „Stomil” w Sanoku[4].

PublikacjeEdytuj

  • Srebrny lis w potrzasku (1968)[1]
  • Polarny Gambit (1970)[5]
  • Ostatnia boża floty (1971)[1]
  • Historia wojskowości. Podręcznik dla wyższych szkół oficerskich (1971; współautorzy: Edward Krawczyk, Leonard Ratajczyk)[5]
  • Wybrane zagadnienia marksizmu-leninizmu (1973; współautorzy: Jan Moliński, Eugeniusz Motyka)[5]
  • Za laplandzkim wałem (1973)[1]
  • Czarnomorski bastion (1976)[1]
  • Konstanty Rokossowski (1976)[1]
  • Marszałek dwóch narodów (1976, współautor: Ireneusz Ruszkiewicz)[6][7]
  • Alarm w Sztokholmie (1980)[1]
  • Sygnał „Stal” (1982)[8]
  • Twierdze czarnomorskie (1983)[6]
  • W celowniku Ferdynandy (1984)[1]
  • Przełom pod Kurskiem (1984)[6]
  • Krymska pułapka (1985)[6]
  • Fiasko „Burzy Zimowej” (1986)[8]
  • Sewastopol 1941-1942, 1944 (1987)[8]
  • Przyczółek wielkiej szansy (1987)[8]
  • Grot przecina Wisłę (1988)[8]
  • Pokojowe dzieje Wojska Polskiego (1988, współautorzy: Leszek Grot, Edward Jan Nalepa)[1][6]
  • Wojna radziecko-fińska 1939-1940 (1998)[5]
  • Stalingrad (2003)[1]
  • Skandynawia w drugiej wojnie światowej (2003)[1]
  • Operacja „Cytadela”. Największa bitwa w dziejach (2005)[1]
  • Labirynt dezinformacji w II wojnie światowej (2008)[8]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n Damian Waszak: „Stalingrad 1942-43” - T. Konecki - recenzja. historia.org.pl, 2011-03-12. [dostęp 2017-10-17].
  2. Stanisław Dydek: Od kotła – do samochodów i przyczep. W: Autosan. Praca zbiorowa pod redakcją Adama Orłowskiego. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1982, s. 59. ISBN 83-205-3466-6.
  3. Pożegnanie z komisarzami. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 23 (279), s. 1, 20-31 sierpnia 1983. 
  4. Tu wymieniony jako „Płk Stanisław Konecki z Ministerstwa Obrony Narodowej – Departament Historyczny”. Józef Baszak, Andrzej Romaniak, Edward Zając: Sanockie Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil” w Sanoku 1931–1991. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2020, s. 76, 77. ISBN 978-83-60380-45-1.
  5. a b c d Tadeusz Konecki. nukat.edu.pl. [dostęp 2017-10-17].
  6. a b c d e Tadeusz Konecki. google.pl. [dostęp 2017-10-17].
  7. Wizyta Wnuka Marszałka Konstantego Rokossowskiego (2013). sspk2ws.org.pl, 2013-06-30. [dostęp 2017-10-17].
  8. a b c d e f Tadeusz Konecki. lubimyczytac.pl. [dostęp 2017-10-17].