Otwórz menu główne

Tadeusz Ludwik Smyczyński (ur. 30 maja 1899 w Czerniowcach, zm. 21 kwietnia 1986 w Londynie) – major artylerii Wojska Polskiego II RP, po wojnie awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.

Tadeusz Ludwik Smyczyński
major major
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1899
Czerniowce
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1986
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pociąg Pancerny Nr 2 „Smok”,
Krakowski Pułk Artylerii Wałowej,
5 Pułk Artylerii Ciężkiej,
Pociąg Pancerny Nr 7 „Paderewski”,
Dywizjon Ćwiczebny Pociągów Pancernych,
Pociąg Pancerny Nr 2 „Śmigły”,
2 Dywizjon Pociągów Pancernych,
2 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów,
8 Pułk Artylerii Polowej,
2 Dywizjonu Artylerii Konnej,
61 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca pociągu pancernego,
dowódca dywizjonu artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Tabliczka nagrobna Tadeusza Ludwika Smyczyńskiego

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Tadeusz Ludwik Smyczyński urodził się 30 maja 1899 w Czerniowcach[1][2]. Był jednym z sześciorga dzieci Ludwika (1864–1945, c. k. inspektor pracy) i Marii z domu Klimek[3]. Jego rodzeństwem byli Wanda (1895–1923), Jadwiga (ur. 1903, po mężu Jaśkiewicz), Stanisław (ur, 1905, oficer Wojska Polskiego, emigrant w Argentynie), Maria (1907–2000, po mężu Falęcka, pianistka), Zofia (1909–1995, po pierwszym mężu Niedźwiecka, po drugim Michalik)[3].

Kształcił się w C. K. III Gimnazjum w Krakowie, gdzie podczas I wojny światowej będąc w VII klasie w roku szkolnym 1916/1917 został powołany do służby wojskowej (w szeregach c. i k. armii lub Legionów Polskich – sprawozdanie szkolne nie sprecyzowało tego faktu wskazując obie możliwości przy wskazaniu grupy uczniów)[4], w 1917 ukończył VIII klasę i 16 listopada 1917 zdał egzamin dojrzałości[1].

Był w składzie pociągu pancernego „Smok”, który w drugiej połowie grudnia 1918 wyruszył na odsiecz Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, a od 20 stycznia do 10 maja 1919 brał udział w walkach na Wołyniu i Polesiu[3]. Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich z 31 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer z armii austro-węgierskiej w stopniu podporucznika i otrzymał przydział do Krakowskiego Pułku Artylerii Wałowej[5]. W 1920 uczestniczył w działaniach na froncie białoruskim podczas wojny polsko-ukraińskiej[3]. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7]. Jako oficer nadetatowy krakowskiego 5 pułku artylerii ciężkiej od 1922 do 1923 był dowódcą pociągu pancernego Nr 7 „Paderewski”[8][3], a w 1924 przydzielony do Dywizjonu Ćwiczebnego Pociągów Pancernych był dowódcą pociągu pancernego Nr 2 „Śmigły”[9]. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[10][11]. W 1928 jako oficer 5 pułku artylerii ciężkiej był przydzielony do 2 dywizjonu pociągów pancernych w Niepołomicach[12]. W 1932 był oficerem 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach[13]. W stopniu kapitana był także oficerem 8 pułku artylerii polowej[3]. Awansowany do stopnia majora sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 2 dywizjonu artylerii konnej w Dubnie od 1938 do 1939[3]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził II dywizjonem 61 pułku artylerii lekkiej. Został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu[3].

Po oswobodzeniu i zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[3]. Był zatrudniony w Bibliotece Polskiej w Londynie[3]. Został awansowany na stopień podpułkownika[3].

Zmarł 21 kwietnia 1986[3]. Jego prochy zostały pochowane w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj