Otwórz menu główne

Tadeusz Perkowski h. Peretyakowicz (ur. 23 listopada 1896 w Warszawie, zm. 27 kwietnia 1942 w Ustroniu na Wileńszczyźnie) – polski prawnik, urzędnik konsularny i dyplomata.

Tadeusz Perkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1896
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1942
Ustronie
Kierownik Konsulatu Generalnego RP w Mińsku
Okres od 1926
do 1927
Poprzednik Stanisław Eska
Następca Witold Kolankowski
Zastępca Komisarza Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Gdańsku
Okres od 1937
do 1939
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler 1. klasy Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Trzech Gwiazd V klasy (Łotwa) Kawaler Orderu Białej Róży Finlandii Komandor Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa

Syn warszawskiego lekarza Seweryna Perkowskiego i Wandy Teresy z d. Gorskiej, brat bliźniak Józefa[1]. Ukończył gimnazjum w Warszawie, studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1923) i studia uzupełniające na uniwersytecie w Hadze. W latach 1918-1920 służył jako ochotnik w polskiej armii, od 1921 zatrudniony w polskiej służbie zagranicznej, w której powierzono mu cały szereg funkcji, m.in. był urzędnikiem Departamentu Politycznego MSZ (1921-1924)[2], sekretarzem poselstwa w Moskwie (1924-1926), kier. konsulatu generalnego w Mińsku (1926-1927), sekr. poselstwa w Moskwie (1927-1928), urzędnikiem ds. litewskich/kier. referatu bałtyckiego w wydziale wschodnim Departamentu Politycznego MSZ (1928-1936), sekr. generalnym delegacji do rokowań polsko-litewskich w Kłajpedzie, a od 1937 pełnił funkcję zastępcy Komisarza Generalnego RP w Gdańsku[3]. W 1942 zamordowany przez sowietów w Ustroniu w powiecie brasławskim[4].

W 1933 ożenił się z Ireną Skarbek-Borowską (ur. 1899), z którą miał dwóch synów Jana (ur. 1934) i Zygmunta (ur. 1937), obaj zostali inżynierami[5].

Był odznaczony polskim złotym[6] i srebrnym Krzyżem Zasługi, pamiątkowym Medalem za Wojnę 1918-1921, jubileuszowym Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[3], szwedzkim krzyżem oficerskim Orderu Gwiazdy Polarnej[7], estońskim krzyżem komandorskim Orderu Krzyża Orła[8], łotewskim krzyżem Orderu Trzech Gwiazd, fińskim krzyżem Orderu Białej Róży[5], norweskim krzyżem komandorskim Orderu św. Olafa[9].

PrzypisyEdytuj

  1. Perkowski, Seweryn Fabian (1845–1907) [w:] Polski Słownik Biograficzny T. XXV/1980, s. 621–622
  2. Rocznik Służby Zagranicznej RP 1938, s. 213, [w:] [1]
  3. a b Stanisław Łoza: Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1936, s. 563
  4. Tadeusz Perkowski h. Peretyakowicz. sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-09-01].
  5. a b Perkowski Tadeusz, pseud. Jan Ochota (1896-1942) [w:] Polski Słownik Biograficzny T. XXV/1980, s. 622-623
  6. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 1, s. 12, 1939. 
  7. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 154
  8. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152-155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  9. Piotr Łossowski: Dyplomacja Drugiej Rzeczpospolitej. Z dziejów polskie służby zagraniczej, Warszawa 1992, s. 116