Tadeusz Porębski

polski naukowiec

Tadeusz Kazimierz Porębski (ur. 16 kwietnia 1931 w Bielsku, zm. 17 lipca 2001 w Warszawie) – polski profesor nauk technicznych i polityk. Członek Biura Politycznego KC PZPR (1981–1988), poseł na Sejm PRL VIII i IX kadencji, wicemarszałek Sejmu IX kadencji (1988–1989), ambasador w Jugosławii (1989–1990).

Tadeusz Porębski
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1931
Bielsko
Data i miejsce śmierci 17 lipca 2001
Warszawa
Wicemarszałek Sejmu IX kadencji (PRL)
Okres od 17 czerwca 1988
do 3 czerwca 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal jubileuszowy „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa
Grób Tadeusza Porębskiego na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

ŻyciorysEdytuj

Syn Stanisława i Gertrudy. Ukończył Państwowe Liceum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bielsku. Studiował w latach 1951–1956 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1965 został docentem, a w 1969 otrzymał tytuł profesora. Specjalizował się w mechanice ciała stałego, zwłaszcza w zakresie zmęczenia materiałów. Był kierownikiem Zakładu Zmęczenia Materiałów, a także kierownikiem Centralnego Laboratorium Wytrzymałości Materiałów.

W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1955–1967 był I sekretarzem komitetu uczelnianego na PWr. W 1968 był członkiem uczelnianej komisji dyscyplinarnej Politechniki Wrocławskiej odpowiedzialnej za sankcje w stosunku do studentów, którzy brali udział w antykomunistycznych protestach marcowych i majowych we Wrocławiu. Typową karą dla zbuntowanych studentów było wyrzucenie ze studiów i powołanie do wojska[1]. Był rektorem Politechniki Wrocławskiej w latach 1969–1980.

Pełnił mandat posła na Sejm PRL VIII i IX kadencji. Był zastępcą członka (1968–1971) i członkiem Komitetu Centralnego PZPR (1971–1986), a w latach 1981–1988 członkiem Biura Politycznego KC PZPR i sekretarzem KC. W okresie 1980–1983 był również I sekretarzem KW PZPR we Wrocławiu. 2 września 1982 na mocy decyzji Biura Politycznego KC PZPR wszedł w skład Komitetu Honorowego uroczystości żałobnych Władysława Gomułki[2]. Od lipca 1986 do lutego 1989 był członkiem BP KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[3]. W latach 1981–1986 był przewodniczącym Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi[4].

W grudniu 1988 usunięty z Biura Politycznego KC PZPR w ramach rekonstrukcji kierownictwa partii przeprowadzonej przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Obok niego z biura odeszli wówczas również m.in. Zbigniew Messner, gen. Józef Baryła, Jan Główczyk, Zofia Stępień i Zygmunt Murański, od 1988 do 1989 wicemarszałek Sejmu IX kadencji.

W 1989 mianowany ambasadorem PRL w Jugosławii, jednak już w 1990 został odwołany przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego w związku ze zmianami przeprowadzanymi w dyplomacji przez rząd Tadeusza Mazowieckiego. Od 1994 pracował w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie.

Głównym organizatorem jego pogrzebu na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C17-4-8)[5] była Kancelaria Prezydenta RP, a ze strony Centralnego Instytutu Ochrony Pracy Bogusław Kędzia.

Odznaczenia[6][7]Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Włodzimierz Suleja, Dolnośląski Marzec 68, monografia Instytutu Pamięci Narodowej, Warszawa 2006.
  2. „Trybuna Robotnicza”, nr 173, 3–5 września 1982, s. 1–2.
  3. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  4. „Nowe Drogi”, nr 2/1985, s. 2.
  5. Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  6. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  7. Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 1045–1046.
  8. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265.
  9. Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.

BibliografiaEdytuj