Otwórz menu główne

Tadeusz Prechitko (ur. 10 października 1913 we Lwowie, zm. 19 września 1982 w Warszawie) – inżynier budowy okrętów, menadżer, dyplomata, żeglarz.

Tadeusz Prechitko
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 października 1913
Lwów
Data i miejsce śmierci 19 września 1982
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie inżynier budowy okrętów
Uczelnia Wyższa Szkoła Techniczna w Gdańsku (Technische Hochschule zu Danzig)
Wydział Wydział Maszynowy

ŻyciorysEdytuj

Syn Józefa i Janiny z d. Szober. Od 1921 mieszkał w Gdańsku. Absolwent Gimnazjum Polskiego w Gdańsku (-1932). Tadeusz Prechitko ukończył studia budownictwa okrętowego na Wydziale Maszynowym Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Technische Hochschule zu Danzig) (1932–1939). Działał w Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) – był pilotem Gdańskiej Chorągwi Harcerzy, drużynowym Drużyny Morskiej im. Zygmunta Augusta, a także hufcowym IV Hufca Morskiego.

Był dowódcą jachtów w Polskim Klubie Morskim w Wolnym Mieście Gdańsku, a w latach 1957–1959 komandorem klubu. Jako kapitan jachtu „Korsarz” zdobył I miejsce w regatach przedolimpijskich w ramach olimpiady w Berlinie w 1936 z załogą złożoną z polskich harcerzy na trasie Sopot-Kilonia.

Od lipca 1939 w Marynarce Wojennej WP – brał udział w wojnie obronnej 1939, uczestnicząc w obronie Helu. Następnie działał w polskiej podziemnej organizacji wywiadowczej „Muszkieterzy” – ps. „Tadeusz Czapski”.

Od 1945, wskutek odmowy zatrudnienia w okrętownictwie, pracował w Państwowych Warsztatach Samochodowych w Warszawie. Od 1948 pracownik „Polimexu”. W latach 1951–1957 zatrudniony w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych nr 1. Przez osiem lat pełnił funkcję naczelnego dyrektora Centrali Morskiej Importowo-Eksportowej „Centromor” w Warszawie (1957–1965). Następnie pracował jako radca handlowy przy ambasadzie PRL w Teheranie (1965–1971). W latach 1971–1976 był dyrektorem jednego z biur Centrali Handlu Zagranicznego „Polimex-Cekop”, i m.in. przez 2 lata przebywał w Kanadzie, gdzie zajmował się nadzorem kontraktu z International Paper dla zakładów papierniczych w Kwidzynie. Pełnił funkcję konsultanta technicznego warszawskiego oddziału firmy Sulzer. W 1978 przeszedł na emeryturę. Był ekspertem Polskiej Izby Handlu Zagranicznego, prezesem Polsko-Belgijsko-Luksemburskiej Izby Handlowej, ekspertem Międzynarodowej Organizacji Handlu przy ONZ, współzałożycielem i redaktorem naczelnym miesięcznika „Budownictwo Okrętowe” (1956–1959).

Zmarł w 1982, pochowany na warszawskich Powązkach.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • K! Gedania (pol.). www.archiwumkorporacyjne.pl. [dostęp 2011-10-27].