Otwórz menu główne

Tadeusz Strugała (dyrygent)

dyrygent polski

Tadeusz Strugała (ur. 10 lutego 1935 w Katowicach) – polski dyrygent, dyrektor naczelny i artystyczny różnych zespołów symfonicznych.

Tadeusz Strugała
Ilustracja
Podczas uroczystego rozdania nagród VIII Międzynarodowego Konkursu Dyrygentów im. G. Fitelberga w Filharmonii Śląskiej w Katowicach
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1935
Katowice
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Ukończył studia na Wydziale Teorii, Kompozycji i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. Studia uzupełniał w Weimarze i Wenecji.

W latach:

1969–1980 szef Filharmonii Wrocławskiej,
1975–1976 szef WOSPRiTV w Katowicach,
1977–1979 i 1984–1986 szef Prezydenckiej Orkiestry Symfonicznej w Ankarze,
1979–1990 zastępca dyrektora artystycznego i stały dyrygent Filharmonii Narodowej w Warszawie,
1981–1986 szef orkiestry Filharmonii Krakowskiej,
1990–1993 dyrektor artystyczny i I dyrygent Polskiej Orkiestry Radiowej w Warszawie,
1994–2001 gościnny dyrygent Praskiej Orkiestry Symfonicznej.
od 1998 jest dyrygentem–rezydentem Festiwalu Chopinowskiego w Gaming (Austria).

Kierował festiwalami:

Wystąpił jako dyrygent w końcowym epizodzie filmu Romana Polańskiego Pianista, dokonał też nagrań ścieżki dźwiękowej (z Orkiestrą Filharmonii Narodowej). W roku 1980 dyrygował orkiestrą podczas finałowych przesłuchań na Międzynarodowym Konkursie im Fryderyka Chopina w Warszawie. Zasiada w jury międzynarodowych konkursów dyrygenckich.

Został uhonorowany statuetką Orfeusza i nagrodą ZKP za wybitne osiągnięcia w dziedzinie wykonawstwa polskiej muzyki współczesnej. Inne prestiżowe wyróżnienia artysty to, m.in. Grand Prix du Disque Ferenc Liszt, otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, m.in. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2000[1]) i złoty medal Gloria Artis (2006)[2]. Jest laureatem Kulturpreis Schlesien des Landes Niedersachsen i doktorem honoris causa Akademii Muzycznej we Wrocławiu.

18 grudnia 2011, w ramach Złotych Mikrofonów, otrzymał Diamentową Batutę za „wybitne zasługi dla polskiej i światowej kultury muzycznej, w uznaniu działalności dyrygenckiej o szczególnym znaczeniu dla polskiego życia muzycznego, a także dla uhonorowania związków z Polskim Radiem”[3].

Kolekcjonuje batuty.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj