Otwórz menu główne

Takanori Kōno

(Przekierowano z Takanori Kono)

Takanori Kōno (jap. 河野孝典 Kōno Takanori, ur. 7 marca 1969 w Nozawa Onsen)japoński narciarz klasyczny specjalizujący się w kombinacji norweskiej, trzykrotny medalista olimpijski oraz dwukrotny złoty medalista mistrzostw świata.Obecnie jest głównym trenerem reprezentacji Japonii w Kombinacji Norweskiej.

Takanori Kōno
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1969
Nozawa Onsen, Japonia
Klub Nozawa Onsen Skiclub
Wzrost 175 cm
Debiut w PŚ 2.03 1990, Lahti
(24. miejsce – Gundersen)
Pierwsze punkty w PŚ 9.03 1990, Örnsköldsvik (15. miejsce – Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 5.12 1992, Vuokatti
(2. miejsce – Gundersen)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Japonia
Igrzyska olimpijskie
złoto Albertville 1992 Sztafeta
złoto Lillehammer 1994 Sztafeta
srebro Lillehammer 1994 Gundersen
Mistrzostwa świata
złoto Falun 1993 Sztafeta
złoto Thunder Bay 1995 Sztafeta
Uniwersjada
brąz Sofia 1989 Drużynowo
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1992/1993

KarieraEdytuj

W Pucharze Świata Takanori Kōno zadebiutował 2 marca 1990 roku w Lahti, gdzie zajął 24. miejsce w zawodach metodą Gundersena. Pierwsze pucharowe punkty (w sezonach 1993/1994-2001/2002 obowiązywała inna punktacja Pucharu Świata) zdobył tydzień później, 9 marca w szwedzkim Örnsköldsvik, zajmując 15. miejsce w Gundersenie. W sezonie 1989/1990 wystąpił jeszcze jeden raz, zajmując trzynaste miejsce w Oslo. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej zajął. 28. miejsce.

Przez dwa kolejne sezony Pucharu Świata nie zdobył żadnych punktów, przez co nie został uwzględniony w klasyfikacji generalnej. W tym czasie wystąpił na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 1991 roku, gdzie w konkursie indywidualnym uplasował się na trzydziestej pozycji. W sztafecie nie wystartował. Rok później, podczas igrzysk olimpijskich w Albertville osiągnął swój pierwszy sukces. W zawodach drużynowych wspólnie z Rei'ichim Mikatą i Kenjim Ogiwarą sięgnął po złoty medal. Japończycy byli zdecydowanie najlepsi na skoczni, wyprzedzając drugich po skokach Austriaków o 29.5 pkt, co przełożyło się na blisko dwie i pół minuty przewagi. Na trasie biegu Japończycy nie należeli do najszybszych, jednak przewaga wywalczona w skokach wystarczyła, by z bezpieczną przewagą dobiec do mety na pierwszym miejscu. Drugie miejsce zajęli ostatecznie Norwegowie, który stracili 1:26 min, a Austriacy, którzy zdobyli brązowy medal stracili 1:40 min. Był to pierwszy złoty medal olimpijski wywalczony przez reprezentantów Japonii w kombinacji norweskiej. W zawodach indywidualnych po skokach plasował się na 25. miejscu i przed biegiem tracił do lidera - Klausa Ofnera z Austrii blisko trzy i pół minuty. Na metę biegu przybiegł jako dziewiętnasty, ze stratą ponad czterech minut.

Przełom w karierze Kōno nastąpił w sezonie 1992/1993. Już w swoim pierwszym starcie cyklu - 5 grudnia 1992 roku w Vuokatti po raz pierwszy stanął na podium, zajmując drugie miejsce w Gundersenie. W pozostałej części sezonu jeszcze czterokrotnie stanął na podium, w tym 12 marca 1993 roku w Oslo po raz pierwszy i zarazem ostatni zwyciężył w zawodach pucharowych. W swoim najgorszym starcie zajął czwarte miejsce. Wyniki te pozwoliły mu zająć trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Ogiwarą i Norwegiem Fredem Børre Lundbergiem. Na mistrzostwach świata w Falun w 1993 roku indywidualnie zajął piąte miejsce. Po skokach był trzeci, jednak na trasie biegu został minięty przez paru rywali. Tym razem wystąpił także w sztafecie, w której Japończycy, podobnie jak w Albertville, zapewnili sobie drużynowe zwycięstwo już na skoczni.

Najważniejszym punktem sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. W konkursie indywidualnym Kōno był czwarty w konkursie skoków i do biegu przystąpił ze stratą 50 sekund do prowadzącego Lundberga. Na trasie biegu zdołał awansować na drugą pozycję, przegrywając walkę tylko z Lundbergiem. O srebrny medal Japończyk walczył do końca, wyprzedzając trzeciego Bjarte Engena Vika z Norwegii o zaledwie 0.8 sekundy. Takanori zdobył tym samym pierwszy indywidualny medal olimpijski w kombinacji norweskiej dla Japonii. W zawodach drużynowych walka o złoto zakończyła się już na skoczni - Ogiwara, Masashi Abe i Kōno wyprzedzili Norwegów o ponad 60 punktów, co dało im przewagę ponad pięciu minut przed biegiem. Na trasie biegu Norwegowie odrobili zaledwie 18 sekund i tym samym Japończycy obronili tytuł zdobyty w Albertville dwa lata wcześniej. Trzecie miejsce przypadło Szwajcarom. W Pucharze Świata ośmiokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, przy czym sześć razy stawał na podium. Dwukrotnie był trzeci i cztery razy drugi, jednak nie zdołał zwyciężyć. W klasyfikacji generalnej zajął drugą pozycję, lepszy był tylko Kenji Ogiwara, który wygrał sześć z dziewięciu konkursów.

Ostatni raz na podium zawodów pucharowych Japończyk stanął 3 lutego 1995 roku w Falun, gdzie zajął drugie miejsce w Gundersenie. Było to jego jedyne podium w sezonie 1994/1995, choć jeszcze siedmiokrotnie meldował się czołowej dziesiątce zawodów. Dzięki temu w klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie piątą pozycję. Na przełomie lutego i marca 1995 roku brał udział w mistrzostwach świata w Thunder Bay. W konkursie indywidualnym zajął 19. miejsce, co było najsłabszym wynikiem wśród japońskich kombinatorów. W sztafecie ponownie wywalczył złoty medal. Tym razem obok niego w drużynie japońskiej wystąpili: Tsugiharu Ogiwara, Masashi Abe i Kenji Ogiwara. Po raz kolejny reprezentanci Japonii byli najlepsi w skokach, co dało im dużą przewagę przed biegiem. Na mecie wyprzedzili Norwegów o blisko dwie minuty, a trzecich Szwajcarów o ponad pięć. Ostatni oficjalny występ zanotował 25 marca 1995 roku w Sapporo, gdzie zajął szóste miejsce. Jeszcze w 1995 roku postanowi zakończyć karierę sportową.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska Olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
19. 12 lutego 1992   Albertville Gundersen K-90/15 km 44:28,1 +4:18,2   Fabrice Guy
1.  24 lutego 1992   Albertville Sztafeta K-90/3x10 km[1] 1:23:36,6 - -
2.  19 lutego 1994   Lillehammer Gundersen K-90/15 km 39:07,9 +1:17,5   Fred Børre Lundberg
1.  24 lutego 1994   Lillehammer Sztafeta K-90/3x10 km[2] 1:22:51,8 - -

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
30. 9 lutego 1991   Val di Fiemme Gundersen K-90/15 km 40.07,6 +6:28,8   Fred Børre Lundberg
5. 18 lutego 1993   Falun Gundersen K-90/15 km 46:47,5 +2.41,2   Kenji Ogiwara
1.  19 lutego 1993   Falun Sztafeta K-90/3x5 km[3] 1:19:25,7 - -
19. 22 lutego 1995   Thunder Bay Gundersen K-90/15 km 41:16,9 ?   Fred Børre Lundberg
1.  10 marca 1995   Thunder Bay Sztafeta K-90/4x5 km[4] 56:20,2 - -

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 5 grudnia 1992   Vuokatti Gundersen K90/15 km ? 2. +31.6 s   Kenji Ogiwara
2. 12 grudnia 1992   Courchevel Gundersen K120/15 km ? 3. +1:24.7 min   Kenji Ogiwara
3. 19 grudnia 1992   Sankt Moritz Gundersen K90/15 km ? 2. +36.4 s   Kenji Ogiwara
4. 12 marca 1993   Oslo Gundersen K115/15 km ? 1. - -
5. 20 marca 1993   Szczyrbskie Jezioro Gundersen K90/15 km ? 2. +2:17.4 min   Kenji Ogiwara
6. 11 grudnia 1993   Sankt Moritz Gundersen K90/15 km ? 2. +1:07.7 min   Kenji Ogiwara
7. 15 grudnia 1993   Sankt Moritz Gundersen K90/15 km ? 3. +1:42.0 min   Kenji Ogiwara
8. 8 stycznia 1994   Schonach Gundersen K90/15 km ? 2. +1:07.3 min   Kenji Ogiwara
9. 15 stycznia 1994   Oslo Gundersen K115/15 km ? 3. +1:52.2 min   Mario Stecher
10. 22 stycznia 1994   Trondheim Gundersen K120/15 km ? 2. +1:37.7 min   Kenji Ogiwara
11. 4 marca 1994   Vuokatti Gundersen K90/15 km ? 2. +11.6 s   Fred Børre Lundberg
12. 3 lutego 1995   Falun Gundersen K115/15 km ? 2. +56.0 s   Kenji Ogiwara

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Skład drużyny: Rei'ichi Mikata, Takanori Kōno, Kenji Ogiwara
  2. Skład drużyny: Takanori Kōno, Kenji Ogiwara, Masashi Abe
  3. Skład drużyny: Takanori Kōno, Masashi Abe, Kenji Ogiwara
  4. Skład drużyny: Masashi Abe, Tsugiharu Ogiwara, Kenji Ogiwara, Takanori Kōno