Otwórz menu główne

Teofil Mazur (podpułkownik)

Teofil Mazur (ur. 20 grudnia 1883, zm. 1940 w Kijowie) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Teofil Mazur
Theophil Mazur
podpułkownik łączności podpułkownik łączności
Data urodzenia 20 grudnia 1883
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne c. k.Obrona Krajowa
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Łączności
4 Okręgowe Szefostwo Łączności
Komenda Placu Włodzimierz
Stanowiska szef okręgowego szefostwa łączności
oficer placu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Medal Waleczności (Austro-Węgry)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 20 grudnia 1883 jako syn Jana. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917 roku. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był 16 Pułk Strzelców[1].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Wojskowej Dyrekcji Telegrafów i Telefonów Nr 1, a jego oddziałem macierzystym był 2 Baon Zapasowy Telegraficzny[2]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora łączności ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W latach 1923-1924 służył w Szefostwie Łączności Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 2 Pułk Łączności w Jarosławiu. Jego przełożonym był wówczas płk Ignacy Niepołomski, który także był ofiarą zbrodni katyńskiej[3][4]. Został awansowany do stopnia pułkownika łączności ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924[5][6]. W czerwcu 1927 roku został przeniesiony z 1 do 4 Okręgowego Szefostwa Łączności w Łodzi na stanowisko szefa[7][8]. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony na stanowisko oficera placu we Włodzimierzu Wołyńskim[9][10]. 12 marca 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[11]. Z dniem 30 listopada 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[12].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-40 oznaczony numerem 1799)[13]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 133, 277.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 363, 765.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 78, 881, 967.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 42.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 884, 877.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 620.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 168.
  8. Jarno 2001 ↓, s. 183, wg autora obowiązki szefa pełnił od lutego 1927 roku do lutego 1928 roku.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 160.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 613, 620.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 88.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 18 października 1929 roku, s. 331.
  13. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 60. [dostęp 2015-06-17].

BibliografiaEdytuj