Teoria sprężystości

Teoria sprężystości – dział mechaniki ośrodków ciągłych badający zależność odkształceń sprężystych ciał stałych pod wpływem sił zewnętrznych i innych czynników np. zmiany temperatury[1].

Teoria sprężystości dzieli się na liniową teorię sprężystości i nieliniową teorię sprężystości.

Liniowa teoria sprężystości zakłada liniowe związki konstytutywne czyli obowiązywanie prawa Hooke’a oraz liniowe związki geometryczne, które są odpowiednie do opisu deformacji ciała w zakresie małych przemieszczeń i małych odkształceń[2][3].

Pionierem teorii sprężystości był inżynier kolejnictwa, budowniczy kolei Petersburg-Moskwa oraz konstruktor mostów, Feliks Jasiński - autor dzieła Badania nad sztywnością prętów ściskanych opublikowanej w 1895 roku[4].

PrzypisyEdytuj

  1. „Encyklopedia fizyki” praca zbiorowa PWN 1973 t. 3 s. 426.
  2. Nowacki W., Teoria sprężystości, PWN Warszawa 1970
  3. Timoshenko S., Goodier J.N., Teoria sprężystości, Arkady Warszawa 1962
  4. Alfred Liebfeld, Polacy na szlakach techniki, WKŁ, Warszawa 1966.

Zobacz teżEdytuj