Terier walijskirasa psa, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Typ wilkowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Terier walijski
Ilustracja
Terier walijski
Inne nazwy

Welsh terrier

Kraj patronacki

Wielka Brytania

Kraj pochodzenia

Walia

Wymiary
Wysokość

39 cm

Masa

9 – 9,5 kg

Klasyfikacja
FCI

Grupa III, Sekcja 1,
nr wzorca 78

AKC

Terriers

ANKC

Grupa 2 – Terriers

CKC

Grupa 4 – Terriers

KC(UK)

Terriers

NZKC

Terriers

UKC

Grupa 7 – Terriers

Wzorce rasy

Rys historyczny edytuj

Terier walijski jest spokrewniony z Lakeland Terrierem. Z wyglądu przypomina airedale terriera, ale jest to starsza rasa. Prawdopodobnie najstarsza rasa Wysp Brytyjskich. Zanim zaczął pełnić rolę psa do towarzystwa, terier walijski był używany na łowienie gryzoni oraz wypłaszanie lisów z nor. Współcześnie także się sprawdza jako pies myśliwski.

Wygląd edytuj

 
Głowa teriera walijskiego

Budowa edytuj

  • Ogon w przeszłości kopiowany, (od 1997 zabrania się w Polsce kopiowania ogona i uszu),
  • Ogon kopiowany: dobrze osadzony, noszony prosto, niezawinięty nad grzbietem,
  • Ogon niekopiowany: dobrze osadzony, noszony prosto, niezawinięty nad grzbietem. Pasuje do całej sylwetki psa,
  • Uszy w kształcie litery V, zawinięte do przodu, mocno przylegające do policzków
  • Stop słabo zaznaczony,
  • Oczy ciemnobrązowe, głęboko osadzone, o żywym spojrzeniu.

Szata edytuj

Szata jest obfita, twarda, szorstka i gęsta. Na tułowiu okrycie szorstkie z obfitym podszerstkiem, na łapach i kufie sierść jest dłuższa i bardziej miękka.

Umaszczenie edytuj

Maść może być czaprakowata, czarna podpalana lub szaropłowa z podpalaniem.

Zachowanie i charakter edytuj

W porównaniu do lakeland teriera bardziej towarzyski i mniej zaczepny, łatwiejszy do prowadzenia, spokojniejszy. Skore są do zabawy i bardzo wesołe, rzadko bojaźliwe, z reguły pewne siebie. Ze względu na wrodzony upór wobec innych członków rodziny, należy wychowywać go konsekwentnie i odpowiedzialnie. Dobrze znoszą podróże i nie obawiają się nowych miejsc. Silnie związane ze swoim terytorium, którego konsekwentnie bronią. Jest skłonny do dominacji wobec innych zwierząt.

Użytkowość edytuj

Pies myśliwski do polowań na lisy, które miał za zadanie wypłaszać z nor. Brał i bierze nadal udział w polowaniach na dziki (w sforze). Współcześnie hodowany także jako pies towarzyszący.

Zdrowie i pielęgnacja edytuj

Istnieje konieczność zapewnienia dostatecznej porcji ruchu, nadaje się do trzymania w domu. Wymaga trymowania szorstkiej sierści (co najmniej 4 razy w roku). Podatny jest również na uczulenia skórne.

Przypisy edytuj

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 102.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 146.

Bibliografia edytuj

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.