Otwórz menu główne

The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest

The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w październiku i wydana na albumie John Wesley Harding w grudniu 1967 r.

The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest
Utwór Boba Dylana
z albumu John Wesley Harding
Wydany 27 grudnia 1967
Nagrywany 17 października i 18 października 1967
Gatunek ballada
Długość 5:35
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wydawnictwo Columbia Records

Historia i charakter utworuEdytuj

"The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest" jest filozoficzną powiastką, z gatunku, które w krajach anglosaskich noszą nazwę "shaggy-dog stories". Były to opowieści, zazwyczaj dość długie, z absurdalnymi, nierzeczywistymi i nieracjonalnymi zachowaniami bohaterów prowadzącymi do dziwacznego i często w ogóle niezwiązanego z akcją zakończenia.

Piosenka ta jest jednym z trzech najważniejszych utworów albumu, które ustalają jego ton. Dwoma pozostałymi są "I Dreamed I Saw St. Augustine" i "Drifter's Escape".[1]

Tematem ballady jest pożądanie i ci, którzy mu się poddają. Ta najdłuższa piosenka na albumie jest równocześnie ostrzeżeniem przed całkowitym zaufaniem innym osobom. Bohaterami tej tragifarsy są dwie postacie, których role są zarazem humorystyczne jak i tragiczne. Jednak pod tym wszystkim znajduje się smutna historia zdrady i oszustwa. Niektóre interpretacje piosenki ukazywały ją jako zakamuflowany atak na byłego menedżera Dylana — Alberta Grossmana — z którym artysta zerwie współpracę w 1969 r.[2]

Bohaterowie utworu różnią się; Frankie Lee jest prostym i bezpośrednim człowiekiem, podczas gdy Judas Priest jest po prostu oszustem. Cała ta "dramatyczna" podstawa utworu jest nawiązaniem do kuszenia Jezusa przez Szatana; jednak w tej balladzie Szatan odnosi sukces. Sam Dylan wydaje się utożsamiać z Frankiem, który ostatecznie uległ cielesnemu pożądaniu. Nigdy niematerialistyczny Dylan rzadko wyrażał publicznie takie wręcz archetypiczne słabości czy nawet przyzwyczajenia gwiazd rocka.

Andy Gill w swojej książce Don't Think Twice, It's All Right z 1998 r. uważa, iż ballada ta jest zarówno echem ostatnich kontraktowych negocjacji Dylana jak i tych z wcześniejszego etapu kariery. Mówić o tym może scena ponaglania Frankiego przez Judasa do pochopnej decyzji "zanim [dolary] znikną". Marchewką na kiju, która ma ostatecznie przekonać go do poddania się, jest burdel. Frankiemu wydaje się on "Rajem", gdy tak naprawdę jest to "Wieczność" – cena śmiertelnej duszy Frankiego. Po 16 dniach/nocach hedonistycznego korzystania z zasobów tego domu, Frankie umiera w ramionach Judasa-Szatana.

Ballada kończy się kolejnym aforyzmem Dylana – "Nie bierzcie pomyłkowo Raju/za ten dom na drogi skraju".

Jednak prawdziwym zakończeniem piosenki są słowa Nic nie zostało ujawnione.

Koncerty Dylana, na których wykonywał tę piosenkęEdytuj

Dylan bardzo rzadko wykonywał tę balladę.

Wersje innych artystówEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. Str. 70
  2. Oliver Trager. Keys to the Rain. Str. 26

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj