The KLF

brytyjski zespół muzyczny (zał. 1987)

The KLF (skrót of Kopyright Liberation Front; znany również pod nazwą The Justified Ancients of Mu Mu, The JAMs lub The Timelords) – brytyjski zespół muzyczny założony w Londynie w 1987 roku. W skład zespołu wchodzi dwóch muzyków – autor tekstów i wokalista Bill Drummond oraz gitarzysta i keybordzista Jimmy Cauty. Zespół jest uznawany przez krytyków muzycznych za pioniera stylów muzycznych acid house i ambient trance[1].

The KLF
Ilustracja
Bill Drummond
Inne nazwy The Justified Ancients of Mu Mu,
The JAMs,
The Timelords
Rok założenia 1987
Pochodzenie Londyn
Gatunek house[1], acid house[1], techno, hip-hop, alternative dance, club/dance[1], ambient house[1], ambient trance[1], new beat[1], rave[1], avant-garde
Aktywność 1987–1992, 1995, 1997, od 2017
Wydawnictwo muzyczne KLF Communications, Arista Records
Powiązania K Foundation, Disco 2000, Fuck the Millennium
Skład
Bill Drummond, Jimmy Cauty
Strona internetowa

The KLF, nagrywając dla własnej wytwórni KLF Communication, wydał serię międzynarodowych hitów, które w latach 1990–1991 stały się przebojami w Europie i Ameryce Północnej. W czołówkach list przebojów uplasowały się m.in. utwory: „What Time Is Love?”, który w sierpniu 1990 roku dotarł do pozycji 5. UK Singles Chart, czy też „3 A.M. Eternal”, który w styczniu następnego roku pojawił się na 1. miejscu brytyjskiego zestawienia[2][1].

HistoriaEdytuj

Muzycy od samego początku istnienia zespołu przyjęli filozofię opisaną w powieści Roberta Shei i Roberta Antona Wilsona pt. Trylogia Illuminatus![3], zdobywając rozgłos poprzez wykonywanie różnorakich aktów anarchistycznych, takich jak usuwanie reklam billboardowych[4], zamieszczanie kryptograficznych reklam w magazynie „NME[5], a także nietypowe występy w Top of the Pops[4]. Najsłynniejszym z nich była współpraca z Extreme Noise Terror (wraz z Markiem Greenawayem z Napalm Death) w lutym 1992 roku, kiedy to podczas występu Brit Awards strzelali ślepą amunicją z pistoletu maszynowego, natomiast w trakcie imprezy po występie wyrzucili martwe owce (wcześniej ich krew mieli zamiar rozlać na widownię, lecz zostali powstrzymani)[4][5].

Niedługo później zespół porzucił działalność muzyczną, dając jedynie kilka jednorazowych występów. W 1993 roku muzycy założyli fundację pod nazwą „K Foundation”, którą promowali w kolejnych latach poprzez szereg projektów artystycznych i kampanii medialnych, a także ustanowili nagrodę „K Foundation art” dla najgorszego artysty roku. Dochody z fundacji przeznaczali na różne cele, koncentrując się głównie na Nagrodzie Turnera[6].

W 1995 roku, nie mając pomysłu na wykorzystanie swoich pieniędzy, spalili banknoty łącznej wartości 1 miliona funtów brytyjskich, nagrywając całe wydarzenie kamerą i tłumacząc to jako formę ekspresji. Po latach Drummond stwierdził, że żałuje tej decyzji, jednak zaznaczył, że w samym akcie nie chodziło o zniszczenie banknotów, lecz o oglądanie ich palenia[4][7].

DyskografiaEdytuj

  • 1987: 1987 (What the Fuck Is Going On?) (The Sound of Mu(sic))
  • 1988: Who Killed The JAMs? (KLF Communications)
  • 1988: Shag Times (KLF Communications)
  • 1989: The „What Time Is Love?” Story (KLF Communications)
  • 1990: Chill Out (KLF Communications)
  • 1990: Space (KLF Communications)
  • 1991: The White Room (KLF Communications)
  • 1997: Waiting For The Rights Of Mu (Echo Beach)

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i John Bush: The KLF Biography (ang.). allmusic.com.
  2. Official Charts KLF (ang.). officialcharts.com.
  3. Kembrew McLeod: Pranksters: Making Mischief in the Modern World. NYU Press, 2014. ISBN 978-0-8147-6436-7.
  4. a b c d Ben Graham: Embrace The Contradictions: The Strange World Of… The KLF (ang.). 1 lutego 2017.
  5. a b Jack Needham: Your guide to The KLF, pop music’s original pranksters (ang.). dazeddigital.com, 2017.
  6. David Lister: Turner Prize won by 'worst' artist (ang.). independent.co.uk, 24 listopada 1993.
  7. The Time The K Foundation Burned A Million British Pounds For No Apparent Reason (ang.). todayifoundout.com, 1 sierpnia 2014.