Tomasz Chłoń

polski dyplomata

Tomasz Marek Chłoń (ur. 29 października 1961 w Warszawie[1]) – polski hungarysta, dyplomata, ambasador RP w Estonii (2005–2010) oraz Słowacji (2013–2015).

Tomasz Chłoń
Ilustracja
Tomasz Chłoń (2010)
Data i miejsce urodzenia

29 października 1961
Warszawa

Ambasador RP w Słowacji
Okres

od 8 stycznia 2013
do 2015

Poprzednik

Andrzej Krawczyk

Następca

Leszek Soczewica

Ambasador RP w Estonii
Okres

od 25 lipca 2005
do 31 sierpnia 2010

Poprzednik

Wojciech Wróblewski

Następca

Grzegorz Marek Poznański

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Medal Prezydenta Republiki Słowackiej

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia w zakresie filologii węgierskiej na Uniwersytecie Warszawskim, podyplomowe studia politologiczne w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych oraz studia w zakresie integracji europejskiej na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Maastricht.

Od 1987 związany jest ze służbą dyplomatyczną. W latach 1990–1991 wchodził w skład zespołu realizującego wprowadzenie ruchu bezwizowego z państwami zachodnimi. Od 1991 pełnił funkcję sekretarza ds. politycznych i prasowych Ambasady RP w Helsinkach, a w latach 1996–1997 był zastępcą ambasadora. Od 1997 kierował wydziałem w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Brał udział w pracach zespołu negocjującego zmiany w Traktacie o konwencjonalnych siłach zbrojnych w Europie.

Od 1998 do 2003 pracował w Stałym Przedstawicielstwie RP przy NATO. Reprezentował Polskę w Komitecie Politycznym Sojuszu. Był jednym z negocjatorów porozumienia powołującego Radę NATO-Rosja. Po powrocie do kraju ponownie kierował wydziałem w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa, a od 2004 pełnił obowiązki wicedyrektora Departamentu Systemu Narodów Zjednoczonych i Problemów Globalnych.

Od 2005 do 2010[2] pełnił funkcję ambasadora RP w Estonii. W listopadzie 2011 otrzymał nominację na ambasadora ad personam[3]. Do 2013 kierował Sekretariatem Ministra w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 8 stycznia 2013 został mianowany ambasadorem RP w Słowacji[4], którym był do 2015. Po zjechaniu z Bratysławy był pełnomocnikiem ministra przygotowującym szczyt NATO w Warszawie (odwołany cztery miesiące przed szczytem). Od 2017 pracuje w biurze NATO w Moskwie[5][6].

Jest autorem publikacji: Droga Finlandii do Unii Europejskiej, Rosja bliżej NATO i Polska na forum ONZ oraz artykułów w prasie fińskiej.

Biegle włada językami: angielskim, fińskim i węgierskim. Posługuje się także estońskim, francuskim i rosyjskim[7]. Ojciec trzech córek.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 49/, sejm.gov.pl, 23 października 2012 [dostęp 2018-08-14].
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 września 2010 r. nr 110-33-2010 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2010 r. nr 70, poz. 875).
  3. Ordery i odznaczenia z okazji Dnia Służby Zagranicznej, prezydent.pl, 16 listopada 2011 [dostęp 2021-05-04] [zarchiwizowane z adresu 2021-01-04].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 stycznia 2013 r. nr 110-4-2013 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2013 r. poz. 85).
  5. Niebezpiecznie w Bezpieczeństwie, „Przegląd”, 17 kwietnia 2017 [dostęp 2018-08-14] [zarchiwizowane z adresu 2018-08-14].
  6. Андрей Серенко, Представительство НАТО в Москве откроет для себя Facebook, www.ng.ru, 24 października 2019 [dostęp 2021-05-04] [zarchiwizowane z adresu 2019-10-25] (ros.).
  7. Zapis posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 254/ Biuletyn nr: 4728/IV, orka.sejm.gov.pl, 15 czerwca 2005 [dostęp 2021-05-05].
  8. Eesti Vabariigi teenetemärgid. president.ee. [dostęp 2014-12-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-29)]. (est.).
  9. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 listopada 2010 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2011 r. nr 19, poz. 196).
  10. Vyznamenania. prezident.sk. [dostęp 2015-10-15]. (słow.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj