Tomasz Konarzewski

polski bokser, olimpijczyk

Tomasz Konarzewski (ur. 17 lipca 1904 w Sieradzu, zm. 20 lutego 1974 w Łodzi) – polski bokser, olimpijczyk.

Tomasz Konarzewski
Ilustracja
Tomasz Konarzewski (1924)
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1904
Sieradz
Data i miejsce śmierci 20 lutego 1974
Łódź
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 127
Zwycięstwa 98
Porażki 16
Remisy 13

Był czołowym polskim bokserem lat dwudziestych XX wieku. Walczył głównie w wadze ciężkiej, choć niekiedy boksował o kategorię niżej. Mierzył 181 cm wzrostu i ważył 84 kg. Sześciokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski: w wadze ciężkiej w 1924, 1925, 1926, 1932 i 1933 oraz w wadze półciężkiej w 1930. W 1925 tytuł przyznano mu bez walki, gdyż był jedynym zawodnikiem w kategorii ciężkiej.

Startował w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu 1924 w wadze ciężkiej, ale przegrał pierwszą walkę (podobnie jak inni polscy pięściarze). Dwa razy uczestniczył w mistrzostwach Europy. W Berlinie 1927 zajął 4. miejsce w wadze ciężkiej (choć przegrał oba pojedynki), a w Budapeszcie 1930 dotarł do ćwierćfinału wagi półciężkiej. Trzykrotnie walczył w reprezentacji Polski w meczach międzypaństwowych, osiągając 1 remis i ponosząc 2 porażki w latach (1930 - 1932).

Występował w barwach klubów łódzkich: Łódzkiego Klubu Bokserskiego, Unionu Łódź i IKP Łódź, startując w latach 1922 - 1933.

Stoczył 127 walk, 98 wygrał, 13 zremisował i 16 przegrał.

Po zakończeniu kariery był trenerem bokserskim. Jego syn Zygmunt był także znanym bokserem, mistrzem i wicemistrzem Polski. Pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi (kwatera 2)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Piąstka, W cieniu alei cmentarnych, Łódź: Towarzystwo Przyjaciół Łodzi, 1990, s. 50.

Linki zewnętrzneEdytuj