Trzecie schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich

Trzecie schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich – nieistniejące schronisko turystyczne w Dolinie Pięciu Stawów Polskich w Tatrach Wysokich. Znajdowało się nad brzegiem Małego Stawu[1].

Było to już trzecie z kolei schronisko w tym miejscu. Pierwsze dwa Schroniska im. Ludwika Zejsznera były za małe jak na potrzeby wciąż wzrastającego ruchu turystycznego, charakteryzowały się także niskim standardem warunków bytowych. Oddział Zakopiański Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (PTT) zdecydował się wybudować nowe, większe i lepiej wyposażone schronisko. Zaprojektował je Karol Stryjeński – dyrektor Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem. Rozpoczęto budowę w 1924 r.[1], jednakże z powodu pojawiających się problemów z transportem oddano je do użytku dopiero w 1932 r. Nadano mu imię Leopolda Świerza, działacza Towarzystwa Tatrzańskiego. Mogło przyjąć na nocleg 60 turystów. W latach 1933–34 rozbudowano je, dzięki czemu mogło przyjąć 100 turystów, ponadto obudowano je murowanymi z kamienia ścianami. Gospodarzami zostali Maria z Budzów Krzeptowska i Andrzej Krzeptowski[1].

Schronisko od początku swojej działalności cieszyło się dużą popularnością, działało bowiem w okresie świetności międzywojennej turystyki tatrzańskiej. Przyjmowało nie tylko indywidualnych turystów, ale organizowało także imprezy i obozy, między innymi obozy Polskiego Związku Narciarskiego. Uczestniczyła w nich elita przedwojennych narciarzy polskich: Helena Marusarzówna Stanisław Marusarz, Jan Marusarz, Andrzej Marusarz, Marian Woyna Orlewicz, Helena Becker, Bronisław Czech. W 1939 r. w czasie okupacji niemieckiej Andrzej i Maria Krzeptowscy musieli opuścić schronisko, ale jeszcze tego samego roku Maria Krzeptowska wróciła i wraz z synami zamieszkała w schronisku. Schronisko przetrwało wojnę, jednak w maju 1945 r. z niewyjaśnionych przyczyn spłonęło[2].

Po wojnie Andrzej Krzeptowski z żoną podjęli starania o odbudowę schroniska. Obok stojących jeszcze ruin spalonego schroniska w latach 1946-47 PTT wybudowało niewielki, jednopokojowy, drewniany domek. Funkcjonował w roli schroniska do 1954 r. Od 1968 r. zamieniony został na Strażnicówkę TPN i w takiej roli funkcjonuje do dzisiaj[2]. Ruiny trzeciego schroniska rozebrano w 1958 r.[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-1-3.
  2. a b Oficjalna strona schroniska PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. [dostęp 2018-12-21].