Otwórz menu główne

Tullio Serafin (ur. 1 września 1878 w Cavarzere, zm. 2 lutego 1968 w Rzymie) – włoski dyrygent, pedagog.

Wprowadził 19. wieczne opery bel canto (m. in. Belliniego, Rossiniego i Donizettiego) do 20. wiecznego repertuaru operowego. Wsławił się jako nauczyciel młodych śpiewaków operowych, szczególnie prowadzeniem Marii Callas.

Urodził się w Rottanova (Cavarzere), niedaleko Wenecji, naukę rozpoczął w Mediolanie, został początkowo skrzypkiem w orkiestrze La Scali w Mediolanie pod dyrekcją Toscaniniego. Później otrzymał nominację na asystenta dyrygenta. W latach 1909–1914, 1917–1918, był dyrektorem muzycznym La Scali.

W 1924 r. wstąpił do zespołu dyrygentów Metropolitan Opera. W 1934 r. został dyrektorem artystycznym Teatro Reale w Rzymie. Podczas swojej długiej kariery odkrył wielu śpiewaków, w tym Joan Sutherland i Marię Callas, z którą dokonał licznych nagrań. Miał także znaczący wpływ na kariery śpiewaków, z którymi współpracował, m.in. Rosy Ponselle.

Serafin doprowadził do włoskich premier dzieł m.in. Albana Berga, Paula Dukasa i Benjamina Brittena. Zmarł w Rzymie w 1968 roku.

Do najsłynniejszych nagrań Tullia Serafina z udziałem Marii Callas dla wytwórni Angel / EMI należą:

  • Armida - 1952
  • Lucia di Lammermoor - 1953
  • I puritani - 1953
  • Cavalcanti rusticana - 1953
  • Norma - 1954
  • Pajace - 1954
  • La forza del destino - 1954
  • Aida - 1955
  • Rigoletto - 1955
  • Turandot - 1957
  • Manon Lescaut - 1957
  • Medea - 1957
  • Lucia di Lammermoor - 1959
  • Norma - 1960

BibliografiaEdytuj