Otwórz menu główne

Tundra górskaformacja roślinna związana z klimatem górzystych terenów strefy borealnej: Islandii, Gór Skandynawskich (zwana tu fieldem), Chibinów (Półwysep Kolski) i północnej części Uralu, gdzie panują silne wiatry, a woda z opadów atmosferycznych szybko spływa po skałach.

Ma postać zbiorowisk mszysto-porostowych i krzewinkowych, które wraz ze spadkiem położenia n.p.m. przechodzą w tundrę krzewinkową i w karłowate zarośla z brzozą Betula tortuosa[1][2].

WystępowanieEdytuj

Tundra górska występuje powszechnie w Norwegii. Zajmuje 32% powierzchni kraju (bez Svalbardu i Jan Mayen). W strefie tej, w pobliżu granicy drzew, występuje dość obfita szata roślinna z paroma gatunkami wierzby jak np. wierzba lapońska osiągająca do 0.5 m wysokości, powszechne są też borówka wysoka, jałowiec pospolity i zimoziół północny. Dolne rejony tej strofy były, a częściowo wciąż są, wykorzystywane jako pastwiska. Strefa ta sięga do wysokości 1500 m n.p.m. w Jotunheimen i Hardangervidda, 1300 m w Trollheimen i do około 800 m w Narviku i Alpach Lyngen. Wyżej rośliny są mniejsze, mchy i porosty występują częściej. Rośliny wciąż pokrywają większość terenu. W najwyższych rejonach dominują nagie skały, śnieg i lodowce, roślin jest niewiele[2][1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tundra górska - WIEM, darmowa encyklopedia, portalwiedzy.onet.pl [dostęp 2017-05-14].
  2. a b NORWEGIA - GEOGRAFIA, KLIMAT, TUNDRA - Imagine Europe - Przewodnik turystyczny po europie, „Imagine Europe - Przewodnik turystyczny po europie”, 12 kwietnia 2011 [dostęp 2017-05-14] (pol.).