Tunel Trasy W-Z w Warszawie

tunel drogowo-tramwajowy (Warszawa, Polska)

Tunel Trasy W-Ztunel drogowo-tramwajowy Trasy W-Z w Warszawie w ciągu al. „Solidarności”. Przebiega pod ulicami: Krakowskim Przedmieściem, Senatorską i Miodową.

Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Ilustracja
Widok od strony wschodniej, po prawej wejście do schodów ruchomych
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przeszkoda plac Zamkowy
Rodzaj drogowo-tramwajowy
Długość 196 m
Budowa
Wykonawca Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane „Beton-Stal”
Data budowy 1948–1949
Zarządzanie
Płatny nie
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Tunel Trasy W-Z w Warszawie
Ziemia52°14′47,77″N 21°00′45,80″E/52,246603 21,012722

OpisEdytuj

Został zbudowany w latach 1948–1949. Tunel był wzorowany na tunelu Saint-Cloud pod Paryżem[1]. Stanowił nawiązanie do projektu zaproponowanego w okresie okupacji przez Jana Chmielewskiego[2]. Jego wykonawcą było Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane „Beton-Stal”, odpowiedzialne za budowę zachodniego odcinka Trasy W-Z[3].

Tunel można było wykonać albo podkopem pod budynkami lub otwartym wykopem[2]. Pierwszy sposób wymagał zastosowania konstrukcji podtrzymujących budynki, co byłoby kosztowniejsze i przesunęłoby termin zakończenia robót[2]. W związku z tym podjęto decyzję o zastosowaniu otwartego wykopu, a wyburzone kamienice ściśle odtworzono[2]. Podjęto jednak decyzję o zburzeniu pałacu Teppera, gdyż jego pozostawienie wiązałoby się z koniecznością wydłużenia tunelu o kilkanaście metrów[2].

Prace przy betonowaniu tunelu rozpoczęto w czerwcu 1948[4]. Jego budowę ukończono 7 grudnia 1948[5]. 11 grudnia 1948 w tunelu odbył się wiec z okazji zjednoczenia polskiego ruchu robotniczego i powstania Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[6]. Podjęto wtedy jednogłośną decyzję o ukończeniu budowy Trasy 22 lipca 1949[7].

W marcu 1957 w pobliżu wylotu tunelu (od strony zachodniej) odsłonięto pomnik Karola Świerczewskiego[8].

Tunel ma długość 196 metrów[9]. Dzięki niemu ruch kołowy między wschodnimi i zachodnimi dzielnicami Warszawy ominął Stare Miasto i plac Zamkowy. W podziemiach kamienicy Johna umieszczono górny hol pierwszych warszawskich schodów ruchomych, łączących poziom wylotu tunelu i przystanki komunikacji miejskiej z poziomem placu Zamkowego.

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Henryk Janczewski: Całe życie z Warszawą. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986, s. 163–164. ISBN 83-06-01409-X.
  2. a b c d e Jan Zachwatowicz: Problemy zachowania historycznych budynków [w:] Warszawa współczesna. Geneza i rozwój. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 276. ISBN 83-01-02892-0.
  3. Karol Małcużyński: Szkice warszawskie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1955, s. 49.
  4. Karol Małcużyński: Szkice warszawskie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1955, s. 52.
  5. Karol Małcużyński: Szkice warszawskie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1955, s. 57.
  6. Henryk Janczewski: Całe życie z Warszawą. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1986, s. 164. ISBN 83-06-01409-X.
  7. Warszawa. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1950, s. 74.
  8. Wiesław Głębocki: Warszawskie pomniki. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 138. ISBN 83-7005-211-8.
  9. Warszawa. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1950, s. 83.