Otwórz menu główne

Turnia Zwornikowa (słow. Uzlová veža, węg. Csubrinai-erkély[1], 1962 m ) – turnia w masywie Cubryny w Tatrach Polskich. Znajduje się w bocznej grani odchodzącej na północ od Cubryńskiego Zwornika (ok. 2370 m). Od grani tej oddziela ją Przełączka za Turnią Zwornikową (ok. 1950 m). Boczne ograniczenie Turni Zwornikowej tworzą dwa opadające z tej przełączki żleby: Cubryński Żleb i Żleb Szulakiewicza uchodzący do Mnichowego Żlebu. Dołem turnia opada do Wielkiego Piargu w Kotle Morskiego Oka[2].

Turnia Zwornikowa
Ilustracja
Turnia Zwornikowa po lewej stronie
Państwo  Polska
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1962 m n.p.m.
Pierwsze wejście 13 sierpnia 1922
Ludwik Gruhn i Mieczysław Świerz
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Turnia Zwornikowa
Turnia Zwornikowa
Ziemia49°11′30″N 20°03′36″E/49,191667 20,060000

Duża popularność wśród taterników rejonu wspinaczkowego nad Morskim Okiem, oraz skomplikowana topograficznie budowa Turni Zwornikowej są przyczyną, że wyróżniono w niej wiele obiektów. Jej ścianę dzielą dwa wielkie filary; północny i wschodni (prawy i lewy). Pomiędzy nimi jest ściana o wysokości około 440 m i podobnej szerokości przy podstawie. Ma ekspozycję północno-wschodnią i składa się z trzech pięter o różnej morfologii. Najwyższe piętro jest płytowe, bardzo strome, w kilku miejscach ma nachylenie zbliżone do pionu. Środkowa część to mieszanina trawników, płyt i niskich ścianek. Ich lewa część to Wielki Ogród Cubryński, prawa – Liliowa Płaśń. Dołem trawniki podcięte są trudnymi do przejścia ściankami. Dolną część ściany przecina Liliowa Drabina – zachód wyprowadzający na Liliową Płaśń[3].

W obydwu filarach taternicy wyróżnili jeszcze inne, podrzędne obiekty, ale mające znaczenie przy opisywaniu dróg wspinaczkowych. W północnym filarze jest to Liliowe Siodełko, Liliowa Turniczka i Liliowa Kazalnica, w filarze wschodnim Wyżni Cubryński Przechód, Cubryńska Igła, Pośredni Cubryński Przechód, Cubryński Koń, Niżni Cubryński Przechód i Cubryńska Kazalnica. Między ostrzem filara wschodniego a Żlebem Szulakiewicza znajduje się duży, trawiasty i mało stromy taras Liliowe[3].

Historia zdobyciaEdytuj

Drogi wspinaczkoweEdytuj

 
Turnia Zwornikowa na pierwszym planie – w oddali Mięguszowiecki Szczyt Czarny

Przez Turnię Zwornikową nie prowadzi żaden szlak turystyczny, znajduje się ona jednak w rejonie udostępnionym do wspinaczki dla taterników. Drogi wspinaczkowe[3]:

  1. Z Przełączki za Turnią Zwornikową; 0+ w skali tatrzańskiej, kilka minut
  2. Trawers Ratowników; I, miejsce II, od wylotu Żlebu Szulakiewicza 45 min
  3. Północno-zachodnią ścianą (Talon na Balon); V-, z Mnichowego Żlebu 3 godz.
  4. Północnym filarem; II, 1 godz.
  5. Droga Bujakiewicza, V+, A0, 9 godz.
  6. Prawą częścią ściany szczytowej; IV+, 1 godz.
  7. Środkową częścią północno-wschodniej ściany (Zetka); II, 1 godz.
  8. Wschodnim filarem (Droga Vogla); V, 4 godz.[3]

PrzypisyEdytuj

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [dostęp 2019-01-04] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24].
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski, Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000, Warszawa: Geosystems Polska Sp. z o.o., 2005, ​ISBN 83-909352-2-8
  3. a b c d Władysław Cywiński, Tatry. Przewodnik szczegółowy. Tom 8. Cubryna, Poronin: Wyd. Górskie, 2001, ​ISBN 83-7104-026-1
  4. a b c Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka, Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952