Twierdza Pietropawłowska

twierdza w Petersburgu

Twierdza Pietropawłowska[1] (również Twierdza Petropawłowska[2], ros. Петропавловская крепость, Pietropawłowskaja kriepost´) – twierdza w Petersburgu, najstarsza budowla w mieście, założona przez Piotra I Wielkiego w 1703 roku na Wyspie Zajęczej. Miała służyć do obrony przed Szwedami.

Twierdza Pietropawłowska
Петропавловская крепость
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Miasto wydzielone

 Petersburg

Rodzaj

twierdza

Przeznaczenie

do 1917: więzienie polityczne

Data powstania

1703

Położenie na mapie Petersburga
Mapa konturowa Petersburga, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Twierdza PietropawłowskaПетропавловская крепость”
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Twierdza PietropawłowskaПетропавловская крепость”
59°57′00″N 30°19′00″E/59,950000 30,316667

Opis edytuj

Twierdza składała się z 6 bastionów, dwóch rawelinów oraz baszty. W murach znajdują się dwie bramy: Piotrowska oraz Newska. Wewnątrz twierdzy umieszczono sobór Świętych Piotra i Pawła (wybudowany w latach 1712–1733), który wieńczy 122-metrowa iglica. W soborze znajdują się krypty rosyjskich monarchów, m.in. Aleksandra II oraz Mikołaja II (pochowany w 1998 roku).

Historia edytuj

Car Piotr I Wielki założył Twierdzę Pietropawłowską oraz miasto Sankt Petersburg na miejscu szwedzkiego miasta Nyen[3].

Twierdza Pietropawłowska odgrywała rolę więzienia politycznego do 1917 roku. Więziono tu Tadeusza Kościuszkę (w Domu Komendanta), Seweryna Krzyżanowskiego, Juliana Ursyna Niemcewicza, Fiodora Dostojewskiego, Michaiła Bakunina, Maksyma Gorkiego, Piotra Kropotkina, Lwa Trockiego, Jana Kilińskiego, Mateusza Manterysa oraz Aleksandra Uljanowa, brata Włodzimierza Lenina.

W październiku 1917 roku garnizon twierdzy przyłączył się do rewolucjonistów (zob. rewolucja październikowa) i umożliwił wydanie 100 tys. karabinów robotnikom.

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj