Otwórz menu główne

Tybald II Lotaryński (ur. 1263, zm. 13 maja 1312) – książę Lotaryngii od 1302, syn Fryderyka III.

Tybald II Lotaryński
książę Górnej Lotaryngii
Okres od 31 grudnia 1302
do 13 maja 1312
Poprzednik Fryderyk III Lotaryński
Następca Fryderyk IV Wojownik
Dane biograficzne
Dynastia Dynastia z Châtenois
Data urodzenia 1263
Data śmierci 13 maja 1312
Ojciec Fryderyk III Lotaryński
Matka Małgorzata z Szampanii
Żona Izabela

ŻyciorysEdytuj

Panowanie Tybalda wypełnione było ciągłymi wojnami. Popierając Albrechta I wybranego w 1298 roku na antykróla przeciwko Adolfowi z Nassau wziął udział w bitwie pod Göllheim w której Adolf poległ. Tybald w latach 1302 - 1304 wspierał Filipa IV Pięknego w wojnie z Flandrią i uczestniczył w decydującej bitwie pod Mons-en-Pévèle. W 1305 roku razem z Janem II księciem Brabancji i Amadeuszem V hrabią Sabaudii został wysłany przez króla na negocjacje z Flamandami. W tym samym roku był obecny na intronizacji nowego papieża Klemensa V. Został wyznaczony przez papieża do ściągania dziesięciny nałożonej na duchowieństwo z terenów Lotaryngii przez co popadł w konflikt z biskupem Metzu Reginaldem z Bar.