Tytus Komarnicki

polski dyplomata i historyk

Tytus Komarnicki (ur. 15 stycznia 1896 w Jordanowicach, zm. 9 września 1967 w Londynie) – doktor habilitowany prawa, polski dyplomata i historyk.

Tytus Komarnicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

15 stycznia 1896
Jordanowice, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

9 września 1967
Londyn, Wielka Brytania

Stały Delegat RP przy Lidze Narodów
Okres

od 22 listopada 1934
do 1 listopada 1938

Poprzednik

Edward Bernard Raczyński

Następca

Sylwin Strakacz (Chargé d’affaires)

Poseł RP w Szwajcarii
Okres

od 1 listopada 1938
do maj 1940

Poprzednik

Jan Modzelewski

Następca

Aleksander Ładoś (chargé d’affaires)

Poseł RP w Holandii
Okres

od 1 października 1944
do 5 lipca 1945

Poprzednik

Wacław Babiński

Następca

Benedykt Eimer (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej od 1946)

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny) Order Świętego Sylwestra Komandor Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Świętego Sawy Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył gimnazjum w Warszawie, następnie studiował prawo na uniwersytecie w Dorpacie, Uniwersytecie Warszawskim i Sorbonie (gdzie w 1923 uzyskał stopień naukowy doktora praw). Ukończył również Wydział Dyplomatyczny Szkoły Nauk Politycznych w Paryżu.

Był pracownikiem Biura Komisji do Spraw Jeńców Tymczasowej Rady Stanu[1]. Od 1 lipca do 1 listopada 1918 pracował w Departamencie Stanu Rady Regencyjnej, po odzyskaniu niepodległości podjął pracę w MSZ. 1 II 1924 został sekretarzem poselstwa RP w Belgradzie. Do centrali MSZ powrócił 1 XII 1924 i do 1 I 1928 pracował w Departamencie Politycznym jako radca ministra. W roku 1925 uczestniczył w konferencji lokarneńskiej. W 1928 sekretarz poselstwa RP w Berlinie, w latach 1929–1930 radca legacyjny w poselstwie RP w Watykan, 1930–1931 w Hadze. Od 1 VIII 1931 kierował w MSZ biurem prac przygotowawczych do międzynarodowej konferencji rozbrojeniowej, w lutym 1932 został zastępcą delegata i sekretarzem generalnym delegacji Polski na międzynarodową konferencję rozbrojeniową w Genewie. Od 22 listopada 1934 do 1 listopada 1938 pełnił funkcję delegata RP i ministra pełnomocnego przy Lidze Narodów. W latach 1938–1940 poseł RP w Bernie. Po upadku Paryża w czerwcu 1940 został mianowany na nieoficjalnego delegata Rządu RP na uchodźstwie na Francję, którą to funkcję pełnił do 1943. W latach 1944–1945 poseł RP przy rządzie Holandii w Londynie, po wyzwoleniu Holandii – w Hadze.

Po wojnie pracował jako wykładowca w polskiej Szkole Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie, na Sorbonie i w Kolegium Wolnej Europy w Strasburgu. W 1955 habilitował się na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie.

Opracował do druku m.in. Diariusz i Teki Jana Szembeka, Londyn 19651969, pierwsze trzy tomy (z czterech wydanych). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1958).

Brat Wacława.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PraceEdytuj

  • Titus Komarnicki, Rebirth of the Polish Republic.Study in the Diplomatic History of Europe 1914–1920. London 1957, Wyd. Heinemann Ltd.
  • Diariusz i teki Jana Szembeka 1934–1939, t. 1–4, (opr.) London 1964–1972.

PrzypisyEdytuj

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221.
  2. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468 „za zasługi w służbie państwowej”.
  3. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 300, 1936. 
  4. M.P. z 1933 r. nr 235, poz. 255 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  5. a b c d e f g h Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 353.
  6. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 278 „za zasługi na polu administracji państwowej w dziale służby zagranicznej”.
  7. Zezwolenia na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1937

BibliografiaEdytuj