Otwórz menu główne

Ulica Łazienkowska w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Łazienkowska – ulica na warszawskim Powiślu, biegnąca od ul. Czerniakowskiej do ronda S. Sedlaczka i ul. Rozbrat.

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Łazienkowska
Powiśle
Ulica Łazienkowska, widok w kierunku ronda S. Sedlaczka
Ulica Łazienkowska, widok w kierunku ronda S. Sedlaczka
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Czerniakowska
Ikona ulica rondo.svg światła rondo S. Sedlaczka/ul. Rozbrat
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Łazienkowska
ulica Łazienkowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Łazienkowska
ulica Łazienkowska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Łazienkowska
ulica Łazienkowska
52,221546°N 21,041154°E/52,221546 21,041154

HistoriaEdytuj

Ulica została przeprowadzona prawdopodobnie pod koniec XIX wieku wzdłuż północnej granicy zespołu koszar kawalerii rosyjskiej[1].

Na terenie dawnych koszar ok. 1930 wybudowano baseny, stadion miejski oraz korty tenisowe należące do Centralnego Wojskowego Klubu Sportowego „Legia”[1]. W 1937 pod nr 7 ukończono budowę Domu Związku Harcerstwa Polskiego zaprojektowanego przez Tadeusza Koszubskiego i Stefana Putowskiego[2].

W latach 1923–1933 przy ulicy wzniesiono kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej według projektu Hugona Kudera[3]. We wrześniu 1944 świątynia została zniszczona przez Niemców[3]. Po wojnie dla potrzeb wiernych zaadaptowano kaplicę przedpogrzebową znajdującą się w nie wykończonej do 1939 kampanili[4]. Część placu kościelnego wraz z plebanią została przejęta na cele budowy Trasy Łazienkowskiej[5]. W latach 80. i 90. XX wieku zrujnowany obiekt został rozbudowany, a przebudowany z kaplicy kościół otrzymał wezwanie Matki Bożej Jerozolimskiej[6].

W sierpniu 1944, podczas powstania warszawskiego, na ulicy wzniesiono barykadę[7].

W 1946 zniszczoną w 45% zajezdnię autobusową znajdującą przy ul. Łazienkowskiej 8 odbudowano z przeznaczeniem na zajezdnię trolejbusową[8]. W 1953 powstało kryte lodowisko „Torwar”[9].

W latach 2008–2010 użytkowany przez Legię Warszawa Stadion Wojska Polskiego został zastąpiony nowym obiektem.

W 2008 została rozebrana nieckę basenów Legii, w 2011 funkcjonalistyczny budynek szatni a 2012 lub 2013 charakterystyczną wieżę do skoków[10].

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 109.
  2. Grzegorz Mika. W sercu Solca. „Skarpa Warszawska”, s. 18, październik 2018. 
  3. a b Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 680. ISBN 978-83-7821-118-1.
  4. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 682. ISBN 978-83-7821-118-1.
  5. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 685. ISBN 978-83-7821-118-1.
  6. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 686–687. ISBN 978-83-7821-118-1.
  7. Ryszard Czugajewski: Na barykadach, w kanałach i gruzach Czerniakowa. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1970, s. 30.
  8. Marian Gajewski: Odbudowa warszawskich urządzeń komunalnych (1944–1951) [w: Warszawa stolica Polski Ludowej. Zeszyt 2]. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 1972, s. 109.
  9. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 890. ISBN 83-01-08836-2.
  10. Basen. Łazienkowska. warszawa1939.pl. [dostęp 2018-06-25].