Ulica Żeglarska w Toruniu

Ulica Żeglarska w Toruniu – jedna z ulic na terenie Zespołu Staromiejskiego, dawny Trakt Królewski.

ulica Żeglarska
Stare Miasto
Ilustracja
Południowy odcinek ulicy z Bazyliką katedralną świętych Janów, lato 2017 rok
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Miejscowość Toruń
Długość 225 m
Plan
Plan przebiegu ulicy
Przebieg
Ikona deptak deptak.svg ←↑ Rynek Staromiejski, ul. Szeroka
Ikona ulica deptak2.svg ul. Kopernika
Ikona deptak ulica.svg ul. Rabiańska, ul. św. Jana
Ikona ulica w prawo L z dochodzacym deptakiem.svg ul. Bankowa
Ikona ulica koniec T.svg ul. Bulwar Filadelfijski
Położenie na mapie Torunia
Mapa lokalizacyjna Torunia
ulica Żeglarska
ulica Żeglarska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Żeglarska
ulica Żeglarska
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
ulica Żeglarska
ulica Żeglarska
53,009232°N 18,605723°E/53,009232 18,605723

CharakterystykaEdytuj

Ulica Żeglarska prowadzi od południowo-wschodniego narożnika Rynku Staromiejskiego do Bramy Żeglarskiej, ma długość ok. 220 m i przebieg południkowy. W średniowieczu odcinek od Rynku do dzisiejszej ul. Kopernika nosił nazwę ul. Kurzej (Hunergasse), odcinek od Kopernika do Rabiańskiej był nazywany różnie, najczęściej w odniesieniu do wieży kościoła św. Janów („naprzeciwko wieży św. Jana”, „pod wieżą św. Jana”), a odcinek od Rabiańskiej do bramy Żeglarskiej był nazywany tak jak dzisiaj – ul. Żeglarską[1].

HistoriaEdytuj

W średniowieczu była to jedna z najważniejszych ulic miasta, a także jedno z miejsc, gdzie najwcześniej stawiano domy murowane w Toruniu. Stąd najstarsza nazwa zachowana w źródłach – Ziglergasse mogła nawiązywać do murowanego charakteru ulicy („ceglarska”). Żeglarska należy do najszerszych ulic na Starym Mieście. W okresie nowożytnym ulica stanowiła część Via Regia, „Drogi Królewskiej”, którą do miasta wjeżdżali królowie Polski[2].

Wybrane obiektyEdytuj

  • Bazylika katedralna św. św. Janów -  gotycki, ceglany kościół, dawna fara Starego Miasta
  • nr 5 – dawny dom kompanijny kupców bractwa Mariackiego, jedna z najstarszych kamienic murowanych w mieście pochodząca z końca XIII w.; wewnątrz zachowane gotyckie polichromie z XIV w., przedstawiające sceny Nawiedzenia, Zwiastowania, Pokłonu Trzech Króli, Koronacji Najświętszej Marii Panny oraz Walkę św. Jerzego ze smokiem,
  • nr 7 – kamienica gotycka z końca XIV-XV w., przebudowana w 1. poł. XVIII w.; zachowane barokowe drewniane schody oraz polichromowane stropy; w trakcie adaptacji na Muzeum Diecezjalne,
  • nr 8 – Pałac Dąmbskich (błędnie nazywany pałacem biskupów kujawskich) – barokowy pałac miejski zbudowany na zrębie dwóch gotyckich kamienic w końcu XVII w., z fasadą o stiukowej dekoracji; obecnie Wydział Sztuk Pięknych UMK;
  • nr 9 – kamienica gotycka z XV w., przebudowana w XIX w., regotyzowana po 1970 roku
  • nr 10 – kamienica gotycka z 2. poł. XIV i XV w., przebudowana w XIX w.,
  • nr 13 – kamienica gotycka z XV w., przebudowywana m.in. w XIX w.; w latach 1992-1994 restaurowana; wewnątrz zachowane elementy gotyckie (wnęka z misą do umywania rąk i obrotowym hakiem, kominki) i fragmenty nowożytnych malowideł ściennych;
  • nr 22 – dawny pałac burmistrza Riessa, pierwotnie rokokowy z XVIII w., przebudowany w XIX w.[3]

GaleriaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj