Ulica Agrykola w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Agrykola – ulica warszawskiego Ujazdowa, biegnąca od ulicy Myśliwieckiej do Alej Ujazdowskich.

Ulica Agrykola w Warszawie
Ujazdów
Ilustracja
Ulica Agrykola na wysokości pomnika króla Jana III Sobieskiego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 860 m[1]
Przebieg
Ikona ulica z prawej.svg 0 m ul. Szwoleżerów

ul. Myśliwiecka

Ikona ulica z prawej deptak.svg 320 m al. T. Hopfera
Ikona ulica z prawej.svg 790 m ul. Jazdów
Ikona ulica koniec T.svg 860 m Al. Ujazdowskie
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Agrykola w Warszawie
Ulica Agrykola w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Agrykola w Warszawie
Ulica Agrykola w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Agrykola w Warszawie
Ulica Agrykola w Warszawie
Ziemia52°13′04,0″N 21°01′59,0″E/52,217778 21,033056
Latarnie gazowe przy ulicy

NazwaEdytuj

Nazwa ulicy pochodzi od nazwiska podpułkownika Karola Ludwika Agricoli, który kierował pracami przy jej budowie, i przyjęła się pod koniec XIX wieku. Przejściowo, w okresie 1901–1916 ulica nosiła miano Ułańskiej. Obecnie za oficjalną uznawana jest nazwa Agrykola[2], chociaż na tablicach MSI występuje wersja Karola Ludwika Agricoli.

OpisEdytuj

Ulica została wytyczona w latach 1778–1779 jako nowa droga dojazdowa do Łazienek Królewskich, rozciągających się po obu jej stronach. Pierwotnie zaczynała swój bieg od ul. Czerniakowskiej, jednak w okresie powojennym ten odcinek ulicy przemianowano na ul. Szwoleżerów.

W ramach budowy wzniesiono w ciągu ulicy kamienny most, przedłużony w roku 1788 o dwa przęsła. Tuż przy moście znajduje się pomnik Jana III Sobieskiego, ustawiony tu w roku 1788, w 105. rocznicę odsieczy wiedeńskiej, z fundacji króla Stanisława Augusta. Autor pomnika, Franciszek Pinck, ukazał władcę w zbroi i hełmie z pióropuszem, siedzącego na koniu, który tratuje dwóch leżących Turków[3].

W roku 1819 u zbiegu z Al. Ujazdowskimi powstał Ogród Botaniczny.

Po roku 1907 w górnym odcinku ulicy zainstalowano działające do dziś latarnie gazowe.

W 1945 w burzowcu znajdującym się pod ulicą znaleziono zwłoki 42 osób, które zginęły tam w 1944 w czasie powstania warszawskiego[4].

Nachylenie ulicy sprawiało, że przez wiele lat po zakończeniu wojny służyła ona mieszkańcom Warszawy za naturalny tor saneczkowy[5].

Ulica do dziś zachowała swój parkowo-krajobrazowy charakter. Fragment ulicy stanowi południową granicę parku Agrykola[6].

Ważniejsze obiektyEdytuj

Inne informacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mapa Warszawy, mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-23].
  2. Katalog ulic i placów m.st. Warszawy. Zarządzenie nr 3800/2013 Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie wprowadzenia „Katalogu ulic i placów m.st. Warszawy” oraz zasad zapisu nazw obiektów miejskich, 2013-01-25. [dostęp 2013-03-03].
  3. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 38. ISBN 83-88973-59-2.
  4. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 112,458. ISBN 83-06-00089-7.
  5. Zygmunt Stępiński. Spacer aleją Na Skarpie. „Kronika Warszawy”. 1 (41), s. 156, 1980. 
  6. Park Agrykola „Łazienki Północne”. W: Urząd m.st. Warsawy [on-line]. zielona.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-06-05].
  7. Robert Miękus (red.): Gazownia Warszawska. 150 lat. Warszawa: Dział Marketingu Gazowni Warszawskiej, 2006, s. 97.
  8. Grzegorz Nowik, Straż nad Wisłą (trzy tomy); Wydawnictwo Rytm, 2002, ​ISBN 83-88794-55-8

BibliografiaEdytuj