Otwórz menu główne

Ulica Alfreda Nobla w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Alfreda Nobla – warszawska ulica na Saskiej Kępie. Biegnie od skrzyżowania z ul. Zwycięzców i kończy swój bieg ślepo za skrzyżowaniem z ul. Walecznych. Jej zabudowę stanowią głównie domy mieszkalne oraz kilka obiektów użyteczności publicznej, a także zabytkowy kościół. Nazwa ulicy upamiętnia szwedzkiego wynalazcę Alfreda Nobla – wyróżnia ją to na tle nazewnictwa pobliskich ulic, które odnosi się głównie do układu geopolitycznego powstałego po I wojnie światowej[1].

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Alfreda Nobla
Saska Kępa
Ul. Alfreda Nobla przy ul. Zwycięzców, po prawej budynek Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
Ul. Alfreda Nobla przy ul. Zwycięzców, po prawej budynek Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Zwycięzców
Ikona ulica z prawej deptak.svg ul. Obrońców
Ikona ulica z lewej.svg ul. Obrońców
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Walecznych
Ikona ulica ślepy koniec.svg
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Alfreda Nobla
ulica Alfreda Nobla
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Alfreda Nobla
ulica Alfreda Nobla
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Alfreda Nobla
ulica Alfreda Nobla
Ziemia52°14′01,5″N 21°03′31,4″E/52,233740 21,058725

Spis treści

Przebieg i ruch ulicznyEdytuj

Ulica Alfreda Nobla stanowi łącznik między ul. Zwycięzców a ul. Walecznych. Znajduje się w centralnej części Saskiej Kępy, pomiędzy równoległymi do siebie ul. Jana Styki i ul. Saską. Rozpoczyna się skrzyżowaniem z ul. Zwycięzców, następnie krzyżuje się z ul. Obrońców, a swój bieg kończy ślepo za ul. Walecznych. Pomiędzy ulicami Zwycięzców a Walecznych jest jednokierunkowa – przejazd możliwy tylko w kierunku północnym. Nie przebiegają przez nią trasy komunikacji miejskiej, ani drogi dla rowerów.

HistoriaEdytuj

Obiekty przy ul. Nobla
 
Ul. Alfreda Nobla 23-25
 
Ognisko Pracy Pozaszkolnej nr 2
 
Ognisko Pracy Pozaszkolnej nr 2
 
Kościół pw. Św. Andrzeja Boboli
 
Przykościelna dzwonnica

Najstarsze zachowane domy przy ul. Nobla pochodzą z lat 30. XX wieku. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej rozpoczęła się budowa murowanego kościoła w pobliżu przeniesionego z Żoliborza drewnianego kościółka pw. Andrzeja Boboli, który spłonął we wrześniu 1939. W 1938 erygowano samodzielną parafię pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, jednak sama świątynia zachowała pierwotne wezwanie[2]. W czasie obrony Warszawy ulica była jednym z miejsc, w których toczyły się walki. Świadectwem z tego okresu jest m.in. przekazany do Muzeum Wojska Polskiego egzemplarz ciężkiego karabinu maszynowego ukryty wraz z dwoma hełmami piechoty przez żołnierzy (przedmioty odnaleziono w 1987)[3].

Z czasem ulica Nobla stała się jednym z głównych skupisk zamieszkujących Saską Kępę artystów. Po II wojnie światowej swoje domy mieli tu m.in. ceramicy (np. Zofia Palowa, Wanda Gosławska), architekt wnętrz Kazimierz Kamler, czy też zajmujący się tworzeniem w szkle Władysław Zych. Największą grupę stanowili rzeźbiarze zamieszkujący w domach Spółdzielni "Kolektyw"[4]. Mieszkania i pracownie części z nich posłużyły też jako plany filmowe – w domu Józefa Trenarowskiego kręcono sceny Jeziora osobliwości Jana Batorego[5], a w pracowni Adama Romana – ujęcia do Człowieka z marmuru Andrzeja Wajdy[6].

Walory architektoniczne i historyczne ulicy wykorzystywane i eksponowane są m.in. przez firmy prywatne i organizacje pozarządowe, np. podczas organizacji spacerów z przewodnikiem[7], czy też akcji zwiedzania mieszkań[8].

ObiektyEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Data przeniesienia Stacji Krwiodawstwa z ul. Katowickiej.

PrzypisyEdytuj

  1. Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 29. ISBN 83-915407-0-7.
  2. Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 86-87. ISBN 83-915407-0-7.
  3. Roman Matuszewski: Historia jednego CKM-u. W: To ja - Dąb. Warszawa: Fundacja KOS. Korpus Ochotników Specjalistów, 2012, s. 5. ISBN 978-83-934028-1-6.
  4. a b Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 19. ISBN 83-915407-0-7.
  5. Halina Ostrowska: Miałam dwadzieścia sześć meldunków. W: Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa w listach, opisach, wspomnieniach.... Warszawa: Kowalska/Stiasny, 2004, s. 89-92.
  6. Rzeźbiarze Saskiej Kępy wczoraj i dziś. Warszawa: Klub Kultury Saska Kępa, 2011, s. 51-52.
  7. Ulicami Saskiej Kępy. saskakepa.waw.pl, 2012-06-06. [dostęp 10 listopada 2012].
  8. Festiwal Otwarte Mieszkania II - Edycja Specjalna. nid.pl. [dostęp 1 stycznia 2015].
  9. Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 110. ISBN 83-915407-0-7.
  10. RCKIK – Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Warszawie. rckik-warszawa.com.pl. [dostęp 10 listopada 2012].
  11. a b c Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 18. ISBN 83-915407-0-7.
  12. Magdalena Piwowar, Grzegorz Piątek, Jarosław Trybuś: SAS. Ilustrowany atlas architektury Saskiej Kępy. Centrum Architektury, 2012, s. 38-39. ISBN 978-83-934574-0-3.
  13. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 czerwca 2012 r. – woj. mazowieckie (Warszawa). nid.pl, 2012-06-30. [dostęp 10 listopada 2012].
  14. Ecole Française privée Antoine de Saint-Exupéry. saint-exupery.pl. [dostęp 10 listopada 2012].
  15. Ognisko Pracy Pozaszkolnej nr 2. opp2.waw.pl. [dostęp 2018-09-18].
  16. Magdalena Piwowar, Grzegorz Piątek, Jarosław Trybuś: SAS. Ilustrowany atlas architektury Saskiej Kępy. Centrum Architektury, 2012, s. 36. ISBN 978-83-934574-0-3.
  17. Małgorzata Zubik: Nowa atrakcja Saskiej Kępy: jazda na sankach z dachu. gazeta.pl, 2010-12-10. [dostęp 14 grudnia 2010].
  18. Królewski Dąb na Saskiej Kępie. pragapld.waw.pl, 2012-09-28. [dostęp 30 września 2012].
  19. Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 105-106. ISBN 83-915407-0-7.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj