Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego – ulica warszawskiego osiedla Solec, biegnąca od ul. Miechowskiej do ul. Rozbrat.

Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego w Warszawie
Solec
Ilustracja
Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego przy ul. Rozbrat
Państwo

 Polska

Miejscowość

Warszawa

Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Miechowska
Ikona ulica koniec T.svg ul. Rozbrat
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Franciszka Ksawerego Dmochowskiego w Warszawie”
Ziemia52°13′33,3″N 21°02′08,3″E/52,225917 21,035639

HistoriaEdytuj

Ulica Dmochowskiego została wytyczona około roku 1927 jako odcinek ul. Miechowskiej wraz z parcelacją okolicznych gruntów. Od roku 1931 odcinek od ul. Rozbrat do załamania biegu ulicy usamodzielnił się jako ulica Dmochowskiego, którą planowano wydłużyć aż do ul. Czerniakowskiej. Na przecięciu z ul. Koźmińską planowano wytyczenie placyku, jednak realizacja tych planów nie doszła nigdy do skutku.

W latach 1928-32 w parzystej pierzei ulicy według projektu Tadeusza Majewskiego i Franciszka Eychhorna wzniesiono gmachy II Miejskiego Gimnazjum Żeńskiego im. J. Kochanowskiego, przypisane numeracji ul. Rozbrat. Przeciwną stronę ulicy zabudowano w latach 1935–1937 utylitarnymi kamienicami, których fasady uległy degradacji z powodu niedbałych remontów w latach powojennych.

24 września 1943 na rogu ulic Dmochowskiego i Rozbrat został zastrzelony przez żołnierzy Agatu mieszkający w kamienicy pod nr. 2 zastępca komendanta Gęsiówki SS-Hauptscharführer August Kretschmann[1].

W roku 1944 częściowemu zburzeniu uległa zabudowa narożnych posesji u zbiegu z ul. Rozbrat; po odbudowie kamienice otrzymały wykończenie wykonane tanim kosztem.

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Stachniewicz: „Parasol“. Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1984, s. 188-200. ISBN 83-211-0273-5.

BibliografiaEdytuj