Otwórz menu główne

Ulica Ludwika Waryńskiego w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Ludwika Waryńskiego – ulica w śródmieściu Warszawy. Łączy ulicę Puławską z placem Konstytucji.

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Ludwika Waryńskiego
Stary Mokotów, Śródmieście Południowe
Długość: 1,3 km
Ulica Ludwika Waryńskiego, widok z ronda Jazdy Polskiej w kierunku północnym
Ulica Ludwika Waryńskiego, widok z ronda Jazdy Polskiej w kierunku północnym
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Puławska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 230m ul. S. Batorego/
ul. T. Boya-Żeleńskiego
Ikona ulica rondo.svg światła 750m rondo Jazdy Polskiej/
al. Armii Ludowej
Ikona ulica z lewej.svg 850m ul. Polna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1060m ul. Nowowiejska
Ikona ulica z lewej.svg światła 1230m ul. J. i J. Śniadeckich
Ikona ulica plac.svg światła 1300m plac Konstytucji/
ul. Marszałkowska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Ludwika Waryńskiego
ulica Ludwika Waryńskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Ludwika Waryńskiego
ulica Ludwika Waryńskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Ludwika Waryńskiego
ulica Ludwika Waryńskiego
Ziemia52°13′08,4″N 21°00′55,4″E/52,219000 21,015389

HistoriaEdytuj

Ulica powstała w dwóch etapach: wraz z wytyczeniem placu Konstytucji i utworzeniem MDM w latach 1950–1952, by następnie dla rozwiązania problemu ulicy Marszałkowskiej, która na swoim południowym odcinku stała się ulicą jednokierunkową, uzyskać w latach 1966–1967 kosztem części zabudowany ul. Jaworzyńskiej przedłużenie między ulicami Nowowiejską i Puławską[1]. Nazwa ulicy upamiętniająca działacza socjalistycznego Ludwika Waryńskiego została nadana w maju 1951[2].

Ulicę zaprojektowano w ten sposób, by zminimalizować rozbiórki domów między Marszałkowską a Polną i jak najmniej ingerować w zabytkową Oś Stanisławowską. Z zachowanych budynków rozebrano dwie kamienice z lat 30. XX wieku: Jaworzyńska 13 i Jaworzyńska 15, ponadto zrujnowane i wypalone oficyny budynków przy Śniadeckich, Nowowiejskiej i Polnej. O ile w części północnej przebito się przez zwartą zabudowę, to w części południowej poprowadzono ulicę krawędzią Pola Mokotowskiego. Jedynie na odcinku północnym, od placu Konstytucji do ulicy Nowowiejskiej obydwie pierzeje ulicy są zabudowane spójną, socrealistyczną zabudową, stanowiącą część założenia MDM. Na odcinku od tej ostatniej ulicy do ronda Jazdy Polskiej jednolitą zabudowę uzupełniającą przebicia częściowo uzupełnił oddany do użytku w 2010 biurowiec Zebra Tower.

W latach 1971–1974 na osi ulicy zbudowano dwupoziomowe skrzyżowanie z Trasą Łazienkowską – rondo Jazdy Polskiej[1].

Ulica stała się na całej swojej długości dwukierunkowa w latach 90. Obecne powiązanie komunikacyjne z Puławską oddano do użytku we wrześniu 2002.

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 939. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 382. ISBN 83-86619-97X.