Otwórz menu główne

Ulica Mazowiecka w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Mazowiecka – ulica w śródmieściu Warszawy biegnąca od ul. Świętokrzyskiej do ul. Traugutta i placu Małachowskiego[1].

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Mazowiecka
Śródmieście Północne
Ulica Mazowiecka przy ul. Świętokrzyskiej
Ulica Mazowiecka przy ul. Świętokrzyskiej
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Mazowiecka
ulica Mazowiecka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Mazowiecka
ulica Mazowiecka
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Mazowiecka
ulica Mazowiecka
Ziemia52°14′14,3″N 21°00′47,1″E/52,237306 21,013083

OpisEdytuj

Odcinek dawnego traktu śladem obecnych ulic: Wierzbowej, Mazowieckiej, Szpitalnej, Brackiej i Wiejskiej do Ujazdowa[2]. Po usypaniu w 1621 Wału Zygmuntowskiego stała się drogą okrężną za wałem, która w pierwszej połowie XVIII wieku została przekształcona w wąską ulicę[2].

Przed 1730 przy ulicy wzniesiono pałac należący do Kazimierza Rudzińskiego, wojewody mazowieckiego, od którego urzędu pochodzi jej nazwa[1]. Została nadana w 1770[3]. W 1831 przy ulicy wybudowano fabrykę sprzętów żelaznych Braci Jana i Leona Drewsów[2].

Powstałe po 1865 przy ulicy kamienice i sklepy sprawiły, że była ona uważana za jedną z najbardziej eleganckich w mieście[2]. W latach 1856–1858 na rogu z ulicą Kredytową wzniesiono budynek Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego (obecnie siedziba Państwowego Muzeum Etnograficznego)[2]. W 1867 na wysokości posesji nr 18 przebito ul. Berga (obecnie u. Traugutta)[4]. W końcu XIX wieku ulica była zwarcie zabudowana kamienicami o standardzie wyższym niż przeciętna w śródmieściu[5].

W okresie międzywojennym przy ulicy mieściły się m.in. księgarnie (m.in. Jakuba Mortkowicza), sklepy, salony sztuki, restauracje i kawiarnie (m.in. Mała Ziemiańska)[1][6]. Została wyasfaltowana ok. 1928 jako jedna z pierwszych ulic w Warszawie[2].

7 marca 1941 w kamienicy pod nr 10 zespół bojowy Związku Walki Zbrojnej wykonał wyrok śmierci na aktorze i kolaborancie III Rzeszy Igo Symie[1].

Zabudowa ulicy została zniszczona w czasie i po powstaniu warszawskim. Została odbudowana ok. 1950[1]. Powojenne budynki nawiązują do przedwojennych kamienic wielkością i historyzacją elewacji, co sprawia, że pomimo wielkiego zubożenia dekoracji fasad budynków ulica w pewnym stopniu przypomina przedwojenną[7].

W 2018 przy ulicy działało 11 klubów nocnych[8].

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 476. ISBN 83-01-08836-2.
  2. a b c d e f Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 122.
  3. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 135. ISBN 83-86619-97X.
  4. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10. Mackiewicza–Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 265. ISBN 83-88372-28-9.
  5. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10. Mackiewicza–Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 266. ISBN 83-88372-28-9.
  6. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10. Mackiewicza–Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 268–269. ISBN 83-88372-28-9.
  7. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 10. Mackiewicza–Mazowiecka. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2004, s. 269. ISBN 83-88372-28-9.
  8. Zuzanna Bukłaha. Na Mazowieckiej „tortury dźwiękiem”. „Gazeta Stołeczna”, s. 3, 24–25 listopada 2018.