Otwórz menu główne

Ulica Obornicka w Poznaniu

ulica w Poznaniu

Ulica Obornicka - ulica Poznania biegnąca od Winiar w kierunku północnym. Do 1918 nosiła nazwę Chaussee v.Obornik, 1918-1939: Obornicka, 1939-1945: Obornikerstrasse, Obersalzbergerallee, od 1945: Obornicka.

POL Poznań COA.svg Poznań
ulica
Obornicka
Piątkowo, Podolany
Ulica nieopodal Ronda Obornickiego
Ulica nieopodal Ronda Obornickiego
Przebieg
Ikona ulica rondo.svg światła 0 m DW433 Rondo Obornickie 92
Ikona ulica z prawej.svg 90 m DW433 ul. Włościańska
Ikona ulica z prawej.svg 440 m DW433 ul. Suszki
Ikona ulica z prawej.svg 710 m DW433 ul. Kopczyńskiego
Ikona ulica z prawej.svg światła 810 m DW433 ul. Kurpińskiego
Ikona ulica z lewej.svg 1050 m DW433 ul. Szafran
Ikona ulica z prawej.svg 1100 m DW433 ul. Stróżyńskiego
Ikona ulica z prawej.svg 1340 m DW433 ul. Jaroczyńskiego
Ikona ulica z lewej.svg 1370 m DW433 ul. Firlika
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1680 m DW433 Pfeil links.svg ul. Hulewiczów,
ul. Drwęskiego Pfeil rechts.svg
Ikona ulica z lewej.svg 2020 m DW433 ul. Omańkowskiej
Ikona ulica z prawej.svg 2060 m DW433 ul. Mateckiego
Ikona ulica z lewej.svg 2550 m DW433 ul. Szarych Szeregów
Ikona ulica z prawej.svg 2550 m DW433 ul. Szarych Szeregów
Ikona ulica wiadukt.svg 2800 m DW433 ul. Szarych Szeregów
Ikona wiad nad torami.svg 2920 m DW433 Wiadukt G. Narutowicza
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
ulica Obornicka
ulica Obornicka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Obornicka
ulica Obornicka
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ulica Obornicka
ulica Obornicka
52°27′18,0000″N 16°53′58,5600″E/52,455000 16,899600

Spis treści

HistoriaEdytuj

 
Nieużywany obecnie odcinek ul. Obornickiej (nieopodal ul. Juraszów)

Dawniej ulica Obornicka rozpoczynała się na skrzyżowaniu ulic: Pułaskiego, Armii Poznań, Winogrady. Przy budowie Trasy Niestachowskiej (w latach 70. XX w.) jej bieg został przerwany. Funkcjonowały dwie ulice o tej samej nazwie, które nie łączyły się ze sobą. Dopiero przy budowie PST skorygowano nazwy i na odcinku Pułaskiego-Serbska stała się kontynuacją istniejącej ulicy o nazwie Piątkowska.

Na narożniku ul. Włościańskiej znajdowało się nieistniejące gospodarstwo rolne Maksymiliana Bajerleina (1895-1956) - prezesa kółka rolniczego na Winiarach i członka tutejszej rady gminy. Był m.in. posiadaczem pierwszego roweru i telefonu na Winiarach[1]. Dom pod numerem 303, murowany, pochodzący z 1890 i potem przebudowany, należał do Feliksa Nowowiejskiego[2]. Tutaj kompozytor napisał m.in. muzykę do Kolendy Warmińskiej Marii Zientary-Malewskiej[3].

4 lutego 1945 w domu pod numerem 123 (obecnie Piątkowska) doszło do krwawej potyczki między oddziałem radzieckim, któremu towarzyszyli polscy ochotnicy, a żołnierzami Wehrmachtu. Z 25 członków oddziału radzieckiego przy życiu pozostało tylko dwóch zdolnych do walki ludzi. Na pomoc przyszli wtedy polscy cywile w liczbie sześciu osób, tworząc drużynę bojową. Pod ogniem niemieckim z okrążenia wydostała się Helena Mroczyńska, która dotarła do pozostałych Rosjan i sprowadziła odsiecz. Wydarzenia te stały się potem kanwą sztuki telewizyjnej Dom, którą napisał Zbigniew Szumowski[4].

Od lat 60. do 1985 roku ulica Obornicka była częścią drogi państwowej nr 155[5], następnie do 19 grudnia 2014 r. wchodziła w skład drogi krajowej nr 11. Od 1 stycznia 2016 biegnie nią droga wojewódzka nr 433.

ObiektyEdytuj

Od północy:

Na całej swojej długości ulica stanowi granicę między Podolanami, a Piątkowem.

PrzypisyEdytuj

  1. Ewa Burchard, Katarzyna Stelmachowska, Winiary jakie pamiętamy... Dawny Poznań i jego mieszkańcy w fotografiach i wspomnieniach, Wagros, Poznań, 2014, s.27, ​ISBN 978-83-63685-34-8
  2. Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.168, ​ISBN 83-89525-07-0
  3. Jan Boehm, Feliks Nowowiejski. Zarys biograficzny, Pojezierze, Olsztyn, 1968, s.67
  4. Tadeusz Świtała, przedmowa do: red. Tadeusz Świtała, Trud pierwszych dni. Poznań 1945. Wspomnienia Poznaniaków, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1970, s.20, ​ISBN 83-232-0322-9
  5. Plan Poznania, wyd. czwarte, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1969.

BibliografiaEdytuj

  1. Zbigniew Zakrzewski, Nazwy osobowe i historyczne ulic Poznania, Wydawnictwo Poznańskie, 1971
  2. Poznań plus 4 - plan miasta 1:20.000, wyd. Demart, Warszawa, 2006, ​ISBN 83-7427-282-1