Ulica Obozowa w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Obozowa – jedna z ulic warszawskiej Woli.

ulica Obozowa
Młynów, Młynów, Koło
Ilustracja
Ulica Obozowa
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 2500 m
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Młynarska
Ikona ulica z prawej.svg ul. Jana Ostroroga
Ikona ulica z lewej.svg ul. Płocka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Kajetana Sołtyka
Ikona ulica z lewej.svg ul. Gostyńska
Ikona ulica z prawej.svg ul. św. Stanisława
Ikona ulica z lewej.svg ul. Radziwie
Ikona ulica z prawej.svg ul. Wawrszyszewska
Ikona wiad kolejowy.svg stacja kolejowa Warszawa Koło
Ikona ulica skrzyżowanie.svg al. Prymasa Tysiąclecia
Ikona ulica z prawej.svg ul. Włodzimierza Majakowskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Długomiła, ul. Magistracka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Deotymy, ul. Eryka Dahlberga
Ikona ulica z prawej.svg ul. Dalibora
Ikona ulica z lewej.svg ul. Erazma Ciołka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Dywizjonu 303, ul. Księcia Janusza
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Obozowa
ulica Obozowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Obozowa
ulica Obozowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Obozowa
ulica Obozowa
Ziemia52°14′50,2″N 20°57′16,0″E/52,247278 20,954444

W czasach Królestwa Polskiego prowadziła do obozu artylerii pieszej, a w późniejszym okresie do obozu wojska rosyjskiego[1].

Ulica Obozowa rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania ulic Sołtyka i Młynarskiej, następnie biegnie w kierunku północno-zachodnim przecinając z północy ulicę Ostroroga, następnie od południa Płocką i Gostyńską, a później znów od północy ul. św. Stanisława i Wawrzyszewską, gdzie po przejściu pod wiaduktem kolejowym, kieruje się dalej na zachód przecinając aleję Prymasa Tysiąclecia. Później Obozowa przecina ulice: Majakowskiego, Długomiła/Magistracką, Dahlberga/Deotymy, Dalibora, Erazma Ciołka i Księcia Janusza, gdzie dalej przechodzi w ulicę Dywizjonu 303. Obozowa słynie ze znajdującego się tutaj bazaru i bazarku staroci i choć w dni powszednie niewiele się tu dzieje, to w soboty i niedziele wraz z okolicznymi ulicami zapełnia się ona handlarzami staroci i antyków zjeżdżającymi z całej Polski.

HistoriaEdytuj

Ulica Obozowa powstała najprawdopodobniej w końcu XIX wieku. Przez długie lata, była mało znaczącą arterią, jej obecny skraj, kreślił w ówczesnym czasie granicę miasta. W trakcie stopniowej rozbudowy Koła i Moczydła, zyskiwała na znaczeniu. 14 grudnia 1931 r. w ulicę Obozową wjechał pierwszy wóz tramwajowy o oznaczeniu linii 16, połączył on Młynów z placem Zbawiciela.

Ulica Obozowa nabrała znaczenia po wybudowaniu na Kole w okresie międzywojennym, osiedla mieszkaniowego imienia Stefana Żeromskiego Towarzystwa Osiedli Robotniczych. Zostało zaprojektowane przez Romana Piotrowskiego, Zdzisława Szulca, Kazimierza Lichtensteina i Aleksandra Brzozowskiego[2]. To nowoczesne, jak na tamte czasy osiedle, składa się z 19 wielomieszkaniowych, dwupiętrowych domów. Domy od nr. 62 do 80 są to tzw. korytarzowce (mające po 9 mieszkań na każdym piętrze, każdej klatki schodowej), a od nr. 67 do 85 tzw. klatkowce (mające po 4 mieszkania na każdym piętrze, każdej klatki schodowej). Każde mieszkanie zostało wyposażone w instalację wodną i gazową, w.c., piec kaflowy do ogrzewania, kuchnię węglową oraz gazową i pomieszczenie piwniczne do przechowywania węgla opałowego, ziemniaków, itp. Każda klatka schodowa miała dostęp do łaźni, pralni i suszarni bielizny. Osiedle miało ponadto swoje przedszkole, salę teatralną i bibliotekę w budynku przy ul. Obozowej 85, swoją szkołę podstawową przy ulicy Ożarowskiej, a także sklepy spożywcze, aptekę i księgarnię znajdujące się na parterach niektórych budynków frontowych. Pomiędzy budynkami nr. 81 i 83 wybudowanych było kilka garaży. Każdy kompleks 10 domów był ogrodzony i zamykany na noc. Przy każdej z dwóch bram wejściowych (jednej na początku i drugiej na końcu każdego kompleksu) zainstalowane były dzwonki elektryczne po to, aby można było zbudzić dozorcę i wyjść lub wejść do osiedla. Dozorcy dbali także o zieleń i czystość na klatkach schodowych, placach zabaw (piaskownicach) i we wspólnych pomieszczeniach osiedla. W latach 60. ubiegłego stulecia zainstalowano w każdym mieszkaniu osiedla im. Żeromskiego, centralne ogrzewanie i c.w.

Pierwsza bomba lotnicza zrzucona na Warszawę przez lotnictwo niemieckie we wrześniu 1939, spadła na budynek przy ulicy Obozowej 76(?), zburzyła część domu i zabiła wielu jego mieszkańców. Na ścianie tego budynku wmurowana jest tablica pamiątkowa. Poza tym w czasie okupacji hitlerowskiej osiedle Żeromskiego nękane było niemieckim ogniem z broni maszynowej i dział kolejowych jeżdżących linią kolejową nad wiaduktem.

W latach 50. ubiegłego wieku rozwój budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącego na Kole. W tych latach zbudowano na skraju lasku przy ulicy Dobrogniewa Dzielnicowy Dom Kultury, który cieszył się dużym powodzeniem wśród dzieci i młodzieży. Dom ten prowadzony przez pana Roykiewicza miał zespoły: tańca folklorystycznego prowadzony przez primabalerynę panią Marię Skorupczynę, turystyki rowerowej, modelarnię lotniczą, modelarnię szkutniczą oraz pracownię plastyczną. W 1952 oddano do użytku szkołę T.P.D. (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci) Podstawową i Liceum Pedagogiczne imienia Filipiny Płaskowickiej przy ulicy Obozowej 60.

ObiektyEdytuj

Przy ul. Obozowej znajduje się wiele ważnych obiektów i zabytków m.in.:

  • ul. Obozowa 1 – pomnik Electio Viritim
  • ul. Obozowa 34/36 – Piekarnia Spółdzielni Piekarsko-Ciastkarskiej "Wola"
  • ul. Obozowa 43 – Zarząd Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania
  • ul. Obozowa 60 – Ośrodek Sportu i Rekreacji Koło oraz XXIV Liceum Ogólnokształcące im. C. K. Norwida powstałe na miejscu wybudowanej w 1952 roku szkoły TPD (Towarzystwa Przyjaciół Dzieci) Podstawowej i Liceum Pedagogicznego imienia Filipiny Płaskowickiej
  • ul. Obozowa 85 – pomnik Stefana Żeromskiego
  • ul. Obozowa 99 – Bazar na Kole

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 170. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Jerzy Kasprzycki: Korzenie miasta. Tom V Żoliborz i Wola. Warszawa: Wydawnictwo Veda, 2004, s. 248. ISBN 83-85584-61-7.

Linki zewnętrzneEdytuj