Otwórz menu główne

Ulica Piękna w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Piękna – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście.

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Piękna
Śródmieście Południowe
Ulica Piękna przy Al. Ujazdowskich, widok w kierunku wschodnim
Ulica Piękna przy Al. Ujazdowskich, widok w kierunku wschodnim
Przebieg
Ikona ulica.svg 0 m ul. Myśliwiecka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 148 m ul. Jazdów/ ul. Wiejska
Ikona ulica z prawej.svg 243 m ul. Johna Lenona
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 407 m Al. Ujazdowskie
Ikona ulica z prawej.svg 604 m ul. Armanda Călinescu
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 650 m ul. Mokotowska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 686 m ul. Krucza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 963 m ul. Marszałkowska
Ikona ulica przerwana.svg Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1 185 m ul. Poznańska
Ikona ulica początek T.svg 1 425 m ul. Koszykowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Piękna
ulica Piękna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Piękna
ulica Piękna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Piękna
ulica Piękna
Ziemia52°13′24,5″N 21°01′05,9″E/52,223472 21,018306
Ulica Piękna podczas powstania warszawskiego

Rozpoczyna się od skrzyżowania ulic Wiejskiej i Jazdów. Następnie biegnie na zachód, przecinając ulicę Johna Lennona, a dalej Aleje Ujazdowskie oraz ulice Mokotowską i Kruczą. Dochodzi do pl. Konstytucji. W tym miejscu następuje przerwa w ciągłości ulicy. Ponownie rozpoczyna ona bieg kilkanaście metrów za placem Konstytucji i wpada w ulicę Koszykową na skrzyżowaniu tej ostatniej z ulicą Emilii Plater.

HistoriaEdytuj

Dawna droga narolna. Budowę ulicy Pięknej datuje się na końcowe dekady XVIII wieku. Na początku ulica nosiła nazwę Bazyliańskiej, ale w 1770 zmieniono ją na Piękną. Nazwa oddawała ówczesny wygląd ulicy, która została obsadzona drzewami i stanowiła element założenia ujazdowskiego[1].

W 1930 nazwa ulicy została zmieniona na Piusa XI. Pius XI, a właściwie Achille Ratti, w kwietniu 1918 został mianowany przez papieża Benedykta XV wizytatorem apostolskim w Polsce. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został nuncjuszem apostolskim. Podczas bitwy warszawskiej 1920, gdy cały korpus dyplomatyczny ewakuował się do Poznania, pozostał w Warszawie jako jeden z dwóch (obok posła Włoch) przedstawicieli dyplomatycznych obcego państwa[2].

Niemieckie władze okupacyjne zmieniły nazwę ulicy na Piusstrasse (ulica Piusa). Po wojnie przywrócono przedwojenną nazwę. Jednak papieski patronat nie odpowiadał władzom, dlatego uchwałą Stołecznej Rady Narodowej z dnia 26 marca 1949 przywrócono nazwę ulicy Pięknej.

W latach 1946–1972 przebiegało tędy kilka linii trolejbusowych. Regularną komunikację autobusową wprowadzono na ulicy Pięknej 14 stycznia 1953.

Ważniejsze obiektyEdytuj

Inne informacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 172. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Edward J. Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918–1939. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 263.
  3. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 170. ISBN 83-01-06109-X.
  4. Schron uratowany. W: Muzeum Powstania Warszawskiego [on-line]. 1944.pl, 10.08.2004. [dostęp 2014-09-05].