Ulica Rakowicka w Krakowie

ulica w Krakowie

Ulica Rakowicka – ulica w Krakowie w Dzielnicy II Grzegórzki biegnąca od ulicy Lubicz do rzeki Białuchy, przez Wesołą i Warszawskie.

ulica Rakowicka
Grzegórzki
Ilustracja
widok ulicy w kierunku południowym
Państwo

 Polska

Miejscowość

Kraków

Długość

1650 m

Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Lubicz
Ikona ulica z lewej.svg ul. Kurkowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Topolowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. A. Lubomirskiego, ul. Wita Stwosza
Ikona ulica z prawej.svg ul. Olszańska
Ikona ulica z prawej.svg ul. Grochowska
Ikona ulica z lewej.svg ul. bpa. J. Prandoty
Ikona ulica z prawej.svg ul. Domki
Ikona ulica z prawej.svg ul. ks. I. Skorupki
Ikona deptak most.svg Białucha
Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „ulica Rakowicka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „ulica Rakowicka”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „ulica Rakowicka”
Ziemia50°04′16,5″N 19°57′17,3″E/50,071240 19,954796

Jej nazwa nawiązuje do wsi Rakowice - ku której biegła od strony centrum miasta - obecnie będącej częścią Krakowa, odległej o około 2 km w kierunku północno-wschodnim.

HistoriaEdytuj

Ulica powstała wraz z wytyczeniem Cmentarza Rakowickiego w latach 1800-1803. Początkowo rozpoczynała się od skrzyżowania z ul. Topolową, która przed budową dworca kolejowego Kraków Główny stanowiła połączenie z centrum Krakowa. Na skrzyżowaniu z ul. Topolową znajdowała się neogotycka rogatka miejska.

W 1847 r. ulicę przedłużono wzdłuż Parku Strzeleckiego do ulicy Lubicz. W latach 1912 i 1959 tę nazwę stopniowo nadawano kolejnym odcinkom w kierunku Białuchy.

Służyła jako droga do bastionu IVb Twierdzy Kraków, który powstał w latach 1854-55 w okolicy Cmentarza.

W 1912 przeprowadzono linię tramwajową na odcinku między ul. Lubicz i Topolową. W 1934 r. wydłużono ją na północ do bramy cmentarza Rakowickiego. Po 1945 r. powstała pętla tramwajowa między ul. Rakowicką a aleją płk. Władysława Beliny-Prażmowskiego.

ObiektyEdytuj

Zabudowa południowego odcinka pochodzi w większości z lat 1875-1930. Łączą się tu style: historyzująco-secesyjny, neorenesansowy i eklektyczny. Z kolei odcinek na północ od skrzyżowania z ul. Aleksandra Lubomirskiego posiada charakter alei wysadzanej drzewami, otoczonej bardziej urozmaiconą zabudową. Znajdują się tu m.in.:

Północny fragment (za skrzyżowaniem z ul. biskupa Jana Prandoty) biegnie ponadto wzdłuż cmentarza wojskowego, jednak oddzielony jest od niego pasem ogródków działkowych.

Pod skrzyżowaniem z ul. Aleksandra Lubomirskiego ulicę Rakowicką prostopadle przecina Tunel Krakowskiego Szybkiego Tramwaju.

Przez ulicę przebiega trasa Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca.

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Rakowicka, ulica. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 835. ISBN 83-01-13325-2.
  • Elżbieta Supranowicz Nazwy ulic Krakowa, Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, Kraków 1995, ISBN 83-85579-48-6