Ulica Rozbrat w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Rozbrat – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście.

Ulica Rozbrat w Warszawie
Solec
Ilustracja
Ulica Rozbrat przy Szarej
Państwo

 Polska

Miejscowość

Warszawa

Przebieg
Ikona ulica rondo.svg światła rondo im. S. Sedlaczka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Przemysłowa
Ikona ulica z prawej.svg ul. F. Jezierskiego
Ikona ulica z prawej.svg ul. Fabryczna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Górnośląska
Ikona ulica z prawej.svg ul. F. Dmochowskiego
Ikona ulica z prawej.svg ul. C. Śniegockiej
Ikona ulica z prawej.svg ul. Szara
Ikona ulica deptak.svg światła al. ks. J. Stanka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Ludna, ul. Książęca
ul. L. Kruczkowskiego ↓
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Rozbrat w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Rozbrat w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Rozbrat w Warszawie”
Ziemia52°13′33,6″N 21°02′03,0″E/52,226000 21,034167

OpisEdytuj

Ulica stanowiła odgałęzienie biegnącej wąwozem ulicy Książęcej. Była drogą łączącą rezydencję Kazimierza Poniatowskiego z Łazienkami, należącymi do jego młodszego brata Stanisława Augusta[1].

Pierwsze budynki powstały w połowie XVIII wieku, a obecną nazwę nadano jej w 1770. Najprawdopodobniej odzwierciedla ona topograficzny układ dwóch rozchodzących się ulic, chociaż niektórzy autorzy tłumaczą jej pochodzenie istniejącą tam karczmą Rozbrat[2].

W latach 1936–1939 pod nr 44a mieściła się Wyższa Szkoła Dziennikarska, przeniesiona tam z budynku Gimnazjum im. Mikołaja Reja przy placu Małachowskiego[3][4].

24 września 1943 na rogu ulic Dmochowskiego i Rozbrat żołnierze drugiego plutonu Agatu dokonali udanego zamachu na zastępcę komendanta Gęsiówki SS-Hauptscharführera Augusta Kretschmanna[5].

Do 2012 w budynku dawnej Wyższej Szkoły Dziennikarskiej mieściła się Rada Krajowa Sojuszu Lewicy Demokratycznej, wcześniej komórki KC PZPR, m.in. Centralna Szkoła Partyjna PZPR (1954–1955)[6]. W 2011 należący do SLD kompleks trzech budynków (obiektu biurowego, dawnego hotelu „Powiśle” oraz wolnostojącego pawilonu) został sprzedany przez partię spółce developerskiej[7].

Inne informacjeEdytuj

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 50. ISBN 83-7255-684-9.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 178. ISBN 83-86619-97X.
  3. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 988. ISBN 83-01-08836-2.
  4. Jadwiga Krawczyńska: Zapiski dziennikarski warszawskiej 1939–1947. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1971, s. 316.
  5. Piotr Stachniewicz: "Parasol". Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 188-200. ISBN 83-211-0273-5.
  6. Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy 1954, 1955
  7. Michał Wojtczuk. Syreni Śpiew nie do rozbiórki. „Gazeta Stołeczna”, s. 6, 24 kwietnia 2017. 
  8. Grzegorz Sołtysiak: Filmowy przewodnik po Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2007, s. 212. ISBN 978-83-60142-70-7.
  9. Anna Dąbrowska, Marta Kurzyńska: Być sąsiadem prezydenta. W: Polityka [on-line]. 3 grudnia 2010. [dostęp 2012-08-22].
  10. Książka telefoniczna. Warszawa. 1939. s. 169. [dostęp 2015-06-29].