Ulica Smocza w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Smocza – ulica w warszawskiej dzielnicy Wola, biegnąca od ul. Nowolipie do ul. Stawki.

Ulica Smocza w Warszawie
Nowolipki
Ilustracja
Ulica Smocza przy Pawiej,
widok w kierunku północnym
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 1,1 km
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Nowolipie
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Nowolipki
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Dzielna
Ikona ulica z prawej.svg ul. Pawia
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Anielewicza
Ikona ulica z prawej.svg ul. Gliniana
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Miła
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Niska
Ikona ulica koniec T.svg ul. Stawki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Ulica Smocza w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Smocza w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Smocza w Warszawie”
Ziemia52°14′46,5″N 20°59′06,7″E/52,246250 20,985194

OpisEdytuj

Dawna droga, częściowo uregulowana w XVIII wieku. Urzędową nazwę ulicy Smoczej nadano w 1771[1]. Pochodzenie tej nazwy nie jest znane. Według różnych źródeł może ona wywodzić się od bardzo załamanego przebiegu ulicy lub też znajdującego się przy niej domu pod znakiem smoka[1].

W 1871 na terenie między obecnymi ulicami: Smoczą, Glinianą, Okopową i Niską, w miejscu zasypanych i splantowanych glinianek, rozpoczęła się budowa garbarni, działającej od lat 80. XIX wieku pod firmą Bracia Pfeiffer[2].

W okresie międzywojennym mieszkał przy niej przede wszystkim żydowski proletariat i biedota.

W listopadzie 1940 ulica została w całości włączona do getta[3]. W dniach 6–11 września 1942, podczas tzw. wielkiej akcji likwidacyjnej, między ulicami: Smoczą, Gęsią, Zamenhofa, Szczęśliwą i placem Parysowskim zgromadzono ok. 100 tys. mieszkańców getta („kocioł na Miłej” lub „kocioł na Niskiej”)[4]. W wyniku selekcji 32 tys. osób otrzymało „numerki na życie” i mogło pozostać w getcie, 2,6 tys. zastrzelono, a ponad 54 tys. wywieziono do obozu zagłady w Treblince[5].

Istniejąca od XIX wieku zabudowa uległa całkowitemu zniszczeniu w latach 1943–1944.

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 190. ISBN 83-86619-97X.
  2. Józef Mieczysław Pfeiffer: Wspomnienia warszawskiego przemysłowca. Warszawa: Bis Press, 2003, s. 18–19. ISBN 83-913295-5-0.
  3. Paweł E. Weszpiński: Mapa nr 1. Getto warszawskie. Granice przed wielką akcją likwidacyjną. [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak, Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013. ISBN 978-83-63444-27-3.
  4. Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013, s. 746, 859. ISBN 978-83-63444-27-3.
  5. Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013, s. 745–746. ISBN 978-83-63444-27-3.