Ulica Solec w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Solec – ulica na warszawskim Powiślu.

Ulica Solec w Warszawie
Solec
Ilustracja
Ulica Solec, widok w kierunku wiaduktu mostu średnicowego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica z lewej.svg światła 0m ul. Czerniakowska, ← ul. Łazienkowska
Ikona ulica pod wiaduktem.svg 320m Trasa Łazienkowska
Ikona ulica z lewej.svg 530m ul. Górnośląska
Ikona ulica z lewej.svg 1100m ul. Wilanowska
Ikona ulica w prawo L z odchodzacym deptakiem.svg 1100m ul. Solec przechodzi w ul. Wioślarską (dalszy ciąg Wisłostrady)
Ikona ulica przerwana.svg 1180m
Ikona ulica ślepy początek.svg 1280m rynek Solecki
Ikona ulica z prawej.svg 1300m ul. Przystaniowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1400m ul. Ludna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1720m al. 3 Maja
Ikona ulica pod wiaduktem.svg 1720m wiadukt mostu Poniatowskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1740m al. 3 Maja
Ikona wiad kolejowy.svg 1940m wiadukt mostu średnicowego
Ikona ulica rondo.svg 1960m plac Zofii Wóycickiej, ← ul. Czerwonego Krzyża, → ul. Dobra, → ul. Stefana Jaracza
Ikona ulica koniec T.svg 2310m ul. Tamka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Solec w Warszawie
Ulica Solec w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Solec w Warszawie
Ulica Solec w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Solec w Warszawie
Ulica Solec w Warszawie
Ziemia52°14′03,0″N 21°02′02,0″E/52,234167 21,033889

Ulica składa się z dwóch odcinków. Jeden z nich jest częścią Wisłostrady i biegnie od skrzyżowania z ul. Łazienkowską do ul. Wilanowskiej. Drugi zaczyna się na rynku Soleckim, przecina ulicę Ludną, al. 3 Maja i ulicę Czerwonego Krzyża, kończąc bieg przy ulicy Tamka.

Pochodzenie nazwyEdytuj

W tym miejscu istniała wieś Solec, znana z handlu solą. Już w XII w., a może nawet w XI w. istniała tu przystań i komora[1].

Domy wsi Solec znajdowały się wzdłuż drogi łączącej przystań z wąwozem Tamki prowadzącym do starej Warszawy. Nazwa ulicy powiela nazwę wsi[2].

HistoriaEdytuj

Wieś Solec w XIII–XV wieku zmieniała swe położenie w związku ze zmianami położenia koryta Wisły. Była często nawiedzana przez powodzie, np. w 1493, gdy została całkowicie zniszczona.

Po zniszczeniach w wyniku wojny polsko-szwedzkiej, w 1656 na Solcu pozostały jedynie 24 domy. Obok domów znajdowały się tu magazyny, składy solne. W latach 1688–1722 wybudowano tu mały kościół i klasztor trynitarzy. Obecnie jest to kościół Świętej Trójcy.

Pod koniec lat 20. nad ulicą zbudowano wiadukt kolei średnicowej zaprojektowany przez Pawła Wędziagolskiego[3].

6 kwietnia 1944 Niemcy otoczyli kamienicę nr 103, w którym mieściła się tajna wytwórnia materiałów wybuchowych Wydziału Saperów Komendy Głównej AK o kryptonimie „Kinga”[4]. Po zniszczeniu dokumentacji część załogi wytwórni popełniła samobójstwo, a czworo Polaków zostało aresztowanych[4]. W latach 50. na ślepej ścianie kamienicy umieszczono tablicę upamiętniającą to wydarzenie, która po rozbiórce budynku (1974) została ustawiona jako wolno stojąca przy chodniku[5].

W czasie powstania warszawskiego we wrześniu 1944 ulica była świadkiem ciężkich walk oddziałów powstańczych oraz żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego walczących na przyczółku czerniakowskim. Nieistniejące budynki przy Solcu 53 i ul. Wilanowskiej 1 były dwoma ostatnimi budynkami bronionymi przez oddziały polskie w tej dzielnicy[6].

W budynku przy ulicy Solec 41 mieścił się polowy szpital powstańczy, który mimo obecności w nim rannych został podpalony przez Niemców[7].

Ważniejsze obiektyEdytuj

Zobacz teżEdytuj

Inne informacjeEdytuj

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 199.
  2. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 181. ISBN 978-83-62189-08-3.
  3. Andrzej K. Olszewski: Architektura Warszawy (1919–1939) [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej. Tom I. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 1968, s. 296.
  4. a b Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 660. ISBN 978-83-240-1057-8.
  5. Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 277–278. ISBN 83-912463-4-5.
  6. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie 1944. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1969, s. 475.
  7. Zeznanie Małgorzaty Janiny Damięckiej o zbrodniach popełnionych przez Niemców na Czerniakowie. W: Ludność cywilna w powstaniu warszawskim. T. 1, cz. 1 Pamiętniki, relacje, zeznania). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974, s. 543–547.
  8. Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 130. ISBN 83-03-00447-6.
  9. Wiesław Głębocki: Warszawskie pomniki. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 53. ISBN 83-7005-211-8.
  10. Ewa Zwierzchowska: Pan tu nie stał (pol.). Życie Warszawy, 2009-09-27. [dostęp 2010-03-21].
  11. Rafał Dajbor. Po Powiślu szlakiem Stanisława Barei. „Na Powiślu. Kwartalnik Towarzystwa Przyjaciół Warszawy Oddziału Powiśle”. 23, s. 9, czerwiec 2012. 

Linki zewnętrzneEdytuj