Otwórz menu główne

Ulica Szewska w Poznaniu

ulica w Poznaniu

Ulica Szewska (niem. Schuhmacher Strasse) – brukowana ulica na Starym Mieście na osiedlu Stare Miasto w Poznaniu w ramach osiedla samorządowego Stare Miasto. Jej lekko przesuniętym na zachód przedłużeniem na południu jest ulica Ślusarska.

POL Poznań COA.svg Poznań
ulica
Szewska
Stare Miasto
Długość: 230 m
Widok ulicy Szewskiej od strony Wielkiej
Widok ulicy Szewskiej od strony Wielkiej
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg 0 m ul. Wielka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 94 m ul. Dominikańska
Ikona ulica koniec T.svg 230 m u. Stawna
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
ulica Szewska
ulica Szewska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Szewska
ulica Szewska
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ulica Szewska
ulica Szewska
Ziemia52°24′34,9″N 16°56′11,6″E/52,409689 16,936547
Kamienica Szewska 1 na rogu ulic Szewskiej i Wielkiej (zdjęcie od strony ul. Wielkiej)
Kamienica zarządu gminy żydowskiej na rogu ulic Szewskiej 10 i Stawnej 10, mieszcząca jedyną w Poznaniu czynną synagogę (zdjęcie od strony ul. Szewskiej)

Spis treści

HistoriaEdytuj

Ulica powstała wraz z lokacją Starego Miasta. Początkowo, tak jak większość ulic w okolicy, nie miała nazwy ani numerów. Orientowano się wtedy instytucjami znajdującymi się w pobliżu (np. kościołami lub cechami). Nazwa ulicy pochodzi właśnie od znajdujących się przy niej warsztatów szewskich[1].

Początkowo zabudowa ulicy była w całości drewniana. Dopiero pożar w 1590 roku przyniósł zmianę. Drewniana zabudowa dzielnicy żydowskiej była idealnym środowiskiem do rozprzestrzeniania się ognia. Spłonęło wtedy 75 domów żydowskich na całej długości ulicy Szewskiej i wschodniej pierzei Wronieckiej oraz Stara Synagoga[2]. Po pożarze król Zygmunt III Waza wydał reskrypt nakazujący odbudowę dzielnicy wyłącznie z murów lub murów pruskich i dachówek[3]. Odbudowano wtedy również synagogę, która wraz ze starą synagogą i synagogą Nehemiasza została wyburzona w 1908 roku[4].
W czasie epidemii cholery w XIX wieku, w wyniku której zmarło 2% poznaniaków, główny szpital dla chorych urządzono przy ulicy Szewskiej[5].

Odnoga pierwszej w Poznaniu linii tramwaju konnego biegła m.in. ul. Szewską[6].

KościółEdytuj

Na narożniku ulic Szewskiej i Dominikańskiej znajduje się neogotycki Kościół Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Boskiej Pocieszenia z barokową fasadą. Najprawdopodobniej został ufundowany w XII wieku przez Bolesława Krzywoustego, stając się najstarszą świątynią lewobrzeżnego Poznania[7]. Dzisiejszy gmach został odbudowany w 1920 roku[8].

Zobacz teżEdytuj

Pozostałe ulice dzielnicy żydowskiej:

Ulice w Polsce o tej samej nazwie:

PrzypisyEdytuj

  1. Zygmunt Gloger: Encyklopedia Staropolska. Tom I. Warszawa: P. Laskauer i W. Babicki, 1900, s. 223 (hasło: Cechy).
  2. Lucyna Sieciechowiczowa: Życie codzienne w renesansowym Poznaniu 1518 – 1619. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974.
  3. Radosław Nawrot: Największe kataklizmy w dziejach Poznania: Rok 1590 - Wypędzenie Żydów. Poznań.Wyborcza.pl, 23 maja 2016. [dostęp 2017-08-18].
  4. Rafał Witkowski: Żydzi w Poznaniu : krótki przewodnik po historii i zabytkach. Poznań: Wydawnictwo Miejskie Posnania, 2012, s. 81–82. ISBN 978-83-7768-046-9.
  5. Zygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s.255
  6. Janusz Wojcieszak: Poznańska kolej konna, w: Budowniczowie i architekci, „Kronika Miasta Poznania”. Poznań: Wydawnictwo Miejskie Posnania, 1998.
  7. Historia naszego kościoła. poznan-jezuici.pl. [dostęp 2017-08-18].
  8. Architektura i wnętrze kościoła. poznan-jezuici.pl. [dostęp 2017-08-18].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj