Ulica Szpitalna w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Szpitalna – ulica w śródmieściu Warszawy, biegnąca od zbiegu ulic Brackiej i Kruczej do skrzyżowania z ulicami Przeskok i Górskiego. Jej przedłużeniem w kierunku północnym jest plac Powstańców Warszawy.

Ulica Szpitalna w Warszawie
Śródmieście Północne
Ilustracja
Ulica Szpitalna, widok w kierunku placu Powstańców Warszawy
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 320 m
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Bracka/Krucza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Chmielna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Przeskok/Górskiego
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Szpitalna w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Szpitalna w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Szpitalna w Warszawie”
Ziemia52°14′00,0″N 21°00′52,4″E/52,233333 21,014556

HistoriaEdytuj

Wytyczona w pierwszej połowie XVI wieku na terenie jurydyki Nowoświeckiej, na gruntach należących do księży misjonarzy i Szpitala Św. Ducha.

W latach 1754–1757 na parceli zakupionej od Szpitala Św. Ducha wybudowano według projektu Jakuba Fontany zabudowania Szpitala Dzieciątka Jezus, od którego ulica bierze swą nazwę, nadaną w roku 1770[1]. Na dalszym odcinku, za ul. Boduena (dziś w tym miejscu znajduje się plac Powstańców Warszawy), założono cmentarz grzebalny położony po obu stronach ulicy, zastąpiony na początku XIX wieku ogrodami.

W latach 80. XIX przy Szpitalnej stały tylko dwa drewniane domy; późniejszą zabudową były murowane domki i niewielka kamieniczka u zbiegu z ul. Przeskok. Jednak okolica rozwijała się coraz szybciej: w roku 1883 powstała ul. Górskiego, zaś w roku 1893 narożnik u zbiegu obu ulic zabudowano kamienicą Emila Wedla zaprojektowaną przez Franciszka Braumana.

Po rozebraniu zabudowań Szpitala Dzieciątka Jezus w roku 1902 wytyczono ul. Boduena, i podzielono na mniejsze działki teren dawniej należący do szpitala. Na wytyczonych parcelach szybko wybudowano wielkomiejskie, okazałe kamienice, a ich parterowe kondygnacje zapełniły eleganckie sklepy.

Zagładę ulicy przyniósł rok 1944; większość zabudowy została wtedy niemal całkowicie zniszczona. Ocalał wypalony sklep E. Wedel, którego zabytkowe wnętrze zrekonstruowano w 1958.

Na końcowym odcinku ulicy, przy placu Powstańców Warszawy w latach 1957–1961 wybudowano Dom Chłopa według projektu Bohdana Pniewskiego i Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek.

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 183. ISBN 978-83-62189-08-3.

BibliografiaEdytuj