Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Tytusa Chałubińskiego – ulica w południowej części śródmieścia Warszawy, biegnąca od ul. Koszykowej do Alej Jerozolimskich.

Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Śródmieście Południowe, Filtry
Ilustracja
Ulica Tytusa Chałubińskiego przy ul. Koszykowej, widok w kierunku północnym
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Koszykowa →, al. Niepodległości
Ikona ulica z lewej.svg 310m ul. Hoża
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Oczki, ul. Wspólna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Nowogrodzka
Ikona ulica rondo.svg światła rondo Czterdziestolatka
Al. Jerozolimskie → ,
al. Jana Pawła II
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Ulica Tytusa Chałubińskiego w Warszawie
Ziemia52°13′31,3″N 21°00′12,1″E/52,225361 21,003361

HistoriaEdytuj

Ulica została zaprojektowana w 1871 i wytyczona w 1881[1]. Początkowo nosiła nazwę Teodora, na cześć carskiego namiestnika Teodora Berga. Obecną nazwę nadano w październiku 1916[2].

Na odcinku ulicy między ul. Hożą (później ul. Wspólną) a ul. Nowogrodzką rozciągały się tereny założonego w 1870 Ogrodu Pomologicznego[3]. Naprzeciwko, na miejscu dawnych ogrodów księży misjonarzy w latach 1897–1902 powstały zabudowania Szpitala Dzieciątka Jezus według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, wypełniające cały kwartał ulic LindleyaOczki – Chałubińskiego – Nowogrodzka z zamykającą go od północy kaplicą Dzieciątka Jezus.

W 1902 u zbiegu z ul. Oczki według projektu Antoniego Jabłońskiego-Jasieńczyka wybudowano budynek Instytutu Anatomicznego i Prosektorium (Centrum Biostruktury – Anatomicum), obecnie należący do Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

W 1911 według projektu Józefa Napoleona Czerwińskiego i Wacława Heppena pod numerem 13 u zbiegu z Alejami Jerozolimskimi zbudowano wielką kamienicę rodziny Burchardów, rozebraną w 1973 pod pretekstem konieczności budowy estakady przy Dworcu Centralnym.

W okresie międzywojennym ulica Chałubińskiego stała się wraz z al. Niepodległości odcinkiem planowanej trasy N-S, która miała biec od ul. Marymonckiej przez Powązki, Śródmieście, Chałubińskiego, Pole Mokotowskie, przedłużoną ulicę Włodarzewską (obecna al. Niepodległości do Puławskiej). Dzięki tym planom w 1930 na Chałubińskiego poprowadzono linię tramwajową. W okresie międzywojennym przy ulicy powstało kilka reprezentacyjnych obiektów: Gmach Ministerstwa Komunikacji, gmach Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza oraz siedziba Warszawskiej Szkoły Pielęgniarek[1].

W latach okupacji zabudowa ulicy nie poniosła większych zniszczeń, jednak w okresie powojennym w związku z jej poszerzeniem rozebrano kilka kamienic.

W latach 1947–1950 przy ulicy wzniesiono gmach Informacji Wojskowej (Ministerstwa Obrony Narodowej) – jeden z najbardziej znanych tzw. żyletkowców Marka Leykama (nr 3a). W latach 1948–1950 gmach Ministerstwa Komunikacji został rozbudowany przez Bohdana Pniewskiego.

Na miejscu Ogrodu Pomologicznego zbudowano szkołę, zaś u zbiegu z Alejami Jerozolimskimi wieżowiec Intraco II, obecnie Oxford Tower.

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 26.
  2. Adam Szczypiorski: Od Piotra Drzewieckiego do Stefana Starzyńskiego. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1968, s. 65.
  3. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 334. ISBN 83-06-00089-7.

BibliografiaEdytuj