Otwórz menu główne

Ulica Wójtowska w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Wójtowska – jedna z ulic warszawskiego Nowego Miasta biegnąca od ul. Fondamińskiego do ul. Wybrzeże Gdańskie.

ulica Wójtowska
Nowe Miasto
Ilustracja
Ulica Wójtowska przy Zakroczymskiej, po lewej gmach Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Fondamińskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Zakroczymska
Ikona ulica z prawej.svg ul. Przyrynek
Ikona ulica z prawej.svg ul. Rajców
Ikona ulica z prawej.svg ul. Rybaki
Ikona ulica koniec T.svg ul. Wybrzeże Gdańskie
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Wójtowska
ulica Wójtowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Wójtowska
ulica Wójtowska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Wójtowska
ulica Wójtowska
Ziemia52°15′19,9″N 21°00′28,0″E/52,255528 21,007778

HistoriaEdytuj

Powstała pod koniec XIV wieku na gruntach wójta Nowego Miasta (stąd jej nazwa)[1] jako granica Nowej Warszawy, i zarazem połączenie ul. Przyrynek i ul. Zakroczymskiej.

W tamtych czasach środkiem ulicy płynęła rzeczka zwana Bełczącą lub Nalewką, w swym górnym biegu mijająca ulicę Nalewki, której dała nazwę (obecnie ul. Bohaterów Getta). Aż do połowy XVII wieku Wójtowską otaczały glinianki i pola; wśród nich stało kilka drewnianych domów i dworów. W tamtym okresie część terenów przylegających do ulicy zakupił kanclerz litewski Jan Fryderyk Sapieha, celem rozbudowy swego pałacu przy ul. Zakroczymskiej. Po tym czasie strumień został uregulowany, zaś ulica otrzymała brukową nawierzchnię, wciąż jednak była bardzo słabo zabudowana.

Wśród budynków wyróżniała się kamienica Langowskiego z połowy XVIII wieku, narożna z ul. Przyrynek, od której otrzymała wjazd na dziedziniec. Cztery pozostałe domy stojące przy Wójtowskiej zostały wyburzone w 1851 w związku z powiększeniem esplanady Cytadeli Warszawskiej. Kamienica Langowskiego dotrwała do roku 1944.

W okresie międzywojennym na zajmowanym przez nie terenie wybudowano gmach Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych, przyporządkowany numeracji ul. Romana Sanguszki.

Cała zabudowa mieszkalna ulicy została zniszczona w roku 1944; wzniesione w okresie powojennym domy w niczym nie nawiązują do stanu sprzed zniszczenia.

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 191. ISBN 978-83-62189-08-3.

BibliografiaEdytuj